احادیث مهدوی

اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : فِي قَوْلِهِ وَ مَنْ يُطِعِ اَللّٰهَ وَ اَلرَّسُولَ‌ اَلْمُرَادُ بِالْأَنْبِيَاءِ اَلْمُصْطَفَى وَ بِالصِّدِّيقِينَ اَلْمُرْتَضَى وَ بِالشُّهَدَاءِ اَلْحَسَنُ‌ وَ اَلْحُسَيْنُ‌ وَ بِالصَّادِقِينَ تِسْعَةٌ مِنْ أَوْلاَدِ اَلْحُسَيْنِ وَ حَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقاً اَلْمَهْدِيُّ‌ .

از حضرت باقر علیه السلام نقل شده كه نبيين حضرت مصطفى صلی الله علیه و آله و سلم است و صديقين علي مرتضى علیه السلام و شهداء حسن و حسين عليهما السّلام و صالحين نه نفر از اولاد حسين علیهم السلام و « حَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقاً » حضرت مهدى عجل الله تعالی فرجه الشریف است.

شناسه حدیث: Q00406901

نشانی: تفسير القمي ؛ جلد 1 ؛ صفحه 143

صاحب کلام:

عنایات حضرت به شیعیان در طول غیبت • ویژگی‌های اخلاقی امام

و أما قوله وَ مَنْ يُطِعِ اَللّٰهَ وَ اَلرَّسُولَ‌ فَأُولٰئِكَ مَعَ اَلَّذِينَ أَنْعَمَ اَللّٰهُ عَلَيْهِمْ مِنَ اَلنَّبِيِّينَ وَ اَلصِّدِّيقِينَ وَ اَلشُّهَدٰاءِ وَ اَلصّٰالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقاً قال اَلنَّبِيِّينَ رَسُولُ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ اَلصِّدِّيقِينَ عَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ وَ اَلشُّهَدٰاءِ اَلْحَسَنُ‌ وَ اَلْحُسَيْنُ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ‌ ، وَ اَلصّٰالِحِينَ اَلْأَئِمَّةُ‌ ، وَ حَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقاً . اَلْقَائِمُ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ‌

و اما خداوند میفرماید : هركس از خدا و رسول اطاعت كند، پس همنشين كسانى خواهد بود كه خداوند به آنها لطف فرموده (يعنى) از پيامبران و صدّيقان و شهيدان و صالحان، كه آنها رفيقانى نيكو هستند.مراد از اَلنَّبِيِّينَ‌ رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله، وَ اَلصِّدِّيقِينَ‌ على عليه السّلام، وَ اَلشُّهَدٰاءِ‌ حسن و حسين عليهما السّلام، وَ اَلصّٰالِحِينَ‌ ائمه عليهم السّلام، وَ حَسُنَ أُولٰئِكَ رَفِيقاً قائم آل محمد عليهم السّلام مى‌باشند.

شناسه حدیث: Q00405903

نشانی: الخرائج و الجرائح ؛ جلد 3 ؛ صفحه 1116

صاحب کلام:

امام زمان (علیه السلام) • توقیعات

أَنَّهُ وَرَدَ اَلْعِرَاقَ شَاكّاً مُرْتَاباً فَخَرَجَ إِلَيْهِ‌:
قُلْ لِلْمَهْزِيَارِيِّ‌ قَدْ فَهِمْنَا مَا قَدْ حَكَيْتَهُ عَنْ مَوَالِينَا بِنَاحِيَتِكُمْ فَقُلْ لَهُمْ أَ مَا سَمِعْتُمْ قَوْلَ اَللَّهِ جَلَّ جَلاَلُهُ يَقُولُ يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اَللّٰهَ وَ أَطِيعُوا اَلرَّسُولَ‌ وَ أُولِي اَلْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ هَلْ أَمَرَ إِلاَّ بِمَا هُوَ كَائِنٌ إِلَى يَوْمِ اَلْقِيَامَةِ أَ وَ لَمْ تَرَوْا أَنَّ اَللَّهَ جَعَلَ لَكُمْ مَعَاقِلَ تَأْوُونَ إِلَيْهَا وَ أَعْلاَماً تَهْتَدُونَ بِهَا مِنْ لَدُنْ آدَمَ إِلَى أَنْ ظَهَرَ اَلْمَاضِي عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ كُلَّمَا غَابَ عَلَمٌ بَدَا عَلَمٌ وَ إِذَا أَفَلَ نَجْمٌ بَدَا نَجْمٌ فَلَمَّا قَبَضَهُ اَللَّهُ إِلَيْهِ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اَللَّهَ قَدْ قَطَعَ اَلسَّبَبَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ كَلاَّ مَا كَانَ ذَاكَ وَ لاَ يَكُونُ حَتَّى تَقُومَ اَلسَّاعَةُ‌ وَ يَظْهَرَ أَمْرُ اَللَّهِ وَ هُمْ كَارِهُونَ يَا مُحَمَّدَ بْنَ إِبْرَاهِيمَ‌ لاَ يَدْخُلْكَ اَلشَّكُّ فَإِنَّ اَللَّهَ لاَ يُخَلِّي اَلْأَرْضَ مِنْ حُجَّتِهِ …

ابو جعفر بن بابويه با واسطه نقل مى‌كند كه: محمّد بن ابراهيم بن مهزيار در حال شكّ و ترديد وارد عراق شد، توقيعى از حضرت عجّل اللّٰه تعالى فرجه الشريف براى او رسيد كه: به مهزيارى بگو آنچه از دوستداران ما كه در اطراف شما ساكن هستند حكايت كرده‌اى آن را فهميديم، پس به آنان بگو: آيا نشنيده‌ايد كلام خداى جلّ جلاله را كه مى‌فرمايد: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! خدا و رسول و صاحبان امرتان را پيروى كنيد». خداوند به چيزى امر نكرده جز آنكه آن چيز تا روز قيامت پا بر جا باشد. آيا نمى‌بينيد كه خداوند براى شما دژها و پناهگاههايى قرار داده است تا به سوى آنها پناه ببريد و علامات و پرچمهايى كه به وسيلۀ آنها هدايت شويد، از زمان حضرت آدم عليه السّلام تا عصر امام حسن عسكرى عليه السّلام هر زمان كه يكى از آن علامات پنهان شود، علامت ديگرى ظاهر مى‌گردد و هر گاه ستاره‌اى غروب كند، ستارۀ ديگرى مى‌درخشد. آيا وقتى خداوند امام حسن عسكرى عليه السّلام را قبض روح فرمود، گمان كرديد كه پروردگار رشتۀ واسطۀ ميان خود و بندگانش را قطع كرده است‌؟! هرگز چنين نبوده و نخواهد بود تا هنگام بر پايى قيامت و روز رستاخيز كه امر خداوند ظاهر مى‌گردد و حال آنكه آنان را خوش نمى‌آيد و او را نمى‌خواهند. اى محمّد بن ابراهيم! شك در تو راه نيابد، بدرستى كه خداوند زمين را خالى از حجتش قرار نمى‌دهد…

صبر، پایداری، عمل به تکالیف دینی • عنایات حضرت به شیعیان در طول غیبت

شناسه حدیث: Q00405902

نشانی: الغيبة (للشیخ طوسی) ؛ جلد 1 ؛ صفحه 285

صاحب کلام:

امام زمان (علیه السلام) • توقیعات

تَشَاجَرَ اِبْنُ أَبِي غَانِمٍ اَلْقَزْوِينِيُّ‌ وَ جَمَاعَةٌ مِنَ اَلشِّيعَةِ‌ فِي اَلْخَلَفِ‌ فَذَكَرَ اِبْنُ أَبِي غَانِمٍ‌ أَنَّ أَبَا مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌ مَضَى وَ لاَ خَلَفَ لَهُ ثُمَّ إِنَّهُمْ كَتَبُوا فِي ذَلِكَ كِتَاباً وَ أَنْفَذُوهُ إِلَى اَلنَّاحِيَةِ‌ وَ أَعْلَمُوهُ‌ بِمَا تَشَاجَرُوا فِيهِ فَوَرَدَ جَوَابُ كِتَابِهِمْ بِخَطِّهِ عَلَيْهِ وَ عَلَى آبَائِهِ اَلسَّلاَمُ بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ‌ عَافَانَا اَللَّهُ وَ إِيَّاكُمْ مِنَ اَلضَّلاَلَةِ‌ وَ اَلْفِتَنِ وَ وَهَبَ لَنَا وَ لَكُمْ رُوحَ اَلْيَقِينِ وَ أَجَارَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِنْ سُوءِ اَلْمُنْقَلَبِ إِنَّهُ أُنْهِيَ إِلَيَّ اِرْتِيَابُ جَمَاعَةٍ مِنْكُمْ فِي اَلدِّينِ وَ مَا دَخَلَهُمْ مِنَ اَلشَّكِّ وَ اَلْحَيْرَةِ فِي وُلاَةِ أُمُورِهِمْ فَغَمَّنَا ذَلِكَ لَكُمْ لاَ لَنَا وَ سَاءَنَا فِيكُمْ لاَ فِينَا لِأَنَّ اَللَّهَ مَعَنَا وَ لاَ فَاقَةَ بِنَا إِلَى غَيْرِهِ وَ اَلْحَقُّ مَعَنَا فَلَنْ يُوحِشَنَا مَنْ قَعَدَ عَنَّا وَ نَحْنُ صَنَائِعُ رَبِّنَا وَ اَلْخَلْقُ بَعْدُ صَنَائِعُنَا يَا هَؤُلاَءِ مَا لَكُمْ فِي اَلرَّيْبِ تَتَرَدَّدُونَ وَ فِي اَلْحَيْرَةِ تَنْعَكِسُونَ‌ أَ وَ مَا سَمِعْتُمُ اَللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اَللّٰهَ وَ أَطِيعُوا اَلرَّسُولَ‌ وَ أُولِي اَلْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ أَ وَ مَا عَلِمْتُمْ مَا جَاءَتْ بِهِ اَلْآثَارُ مِمَّا يَكُونُ وَ يُحَدَّثُ فِي أَئِمَّتِكُمْ عَنِ‌ اَلْمَاضِينَ وَ اَلْبَاقِينَ مِنْهُمْ عَلَيْهِمُ اَلسَّلاَمُ أَ وَ مَا رَأَيْتُمْ كَيْفَ جَعَلَ اَللَّهُ لَكُمْ مَعَاقِلَ تَأْوُونَ إِلَيْهَا وَ أَعْلاَماً تَهْتَدُونَ بِهَا مِنْ لَدُنْ آدَمَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ إِلَى أَنْ ظَهَرَ اَلْمَاضِي عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ كُلَّمَا غَابَ عَلَمٌ بَدَا عَلَمٌ وَ إِذَا أَفَلَ نَجْمٌ طَلَعَ نَجْمٌ فَلَمَّا قَبَضَهُ اَللَّهُ إِلَيْهِ ظَنَنْتُمْ أَنَّ اَللَّهَ تَعَالَى أَبْطَلَ دِينَهُ وَ قَطَعَ اَلسَّبَبَ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ خَلْقِهِ كَلاَّ مَا كَانَ ذَلِكَ وَ لاَ يَكُونُ حَتَّى تَقُومَ اَلسَّاعَةُ‌ وَ يَظْهَرَ أَمْرُ اَللَّهِ سُبْحَانَهُ وَ هُمْ كَارِهُونَ وَ أَنَّ اَلْمَاضِيَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ مَضَى سَعِيداً فَقِيداً عَلَى مِنْهَاجِ آبَائِهِ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ حَذْوَ اَلنَّعْلِ بِالنَّعْلِ وَ فِينَا وَصِيَّتُهُ وَ عِلْمُهُ وَ مَنْ هُوَ خَلَفُهُ وَ مَنْ هُوَ يَسُدُّ مَسَدَّهُ لاَ يُنَازِعُنَا مَوْضِعَهُ إِلاَّ ظَالِمٌ آثِمٌ وَ لاَ يَدَّعِيهِ دُونَنَا إِلاَّ جَاحِدٌ كَافِرٌ وَ لَوْ لاَ أَنَّ أَمْرَ اَللَّهِ تَعَالَى لاَ يُغْلَبُ وَ سِرَّهُ لاَ يُظْهَرُ وَ لاَ يُعْلَنُ لَظَهَرَ لَكُمْ مِنْ حَقِّنَا مَا تَبَيَّنَ‌ مِنْهُ عُقُولُكُمْ وَ يُزِيلُ شُكُوكَكُمْ لَكِنَّهُ مَا شَاءَ اَللَّهُ كَانَ وَ لِكُلِّ أَجَلٍ كِتَابٌ فَاتَّقُوا اَللَّهَ وَ سَلِّمُوا لَنَا وَ رُدُّوا اَلْأَمْرَ إِلَيْنَا فَعَلَيْنَا اَلْإِصْدَارُ كَمَا كَانَ مِنَّا اَلْإِيرَادُ وَ لاَ تُحَاوِلُوا كَشْفَ مَا غُطِّيَ عَنْكُمْ وَ لاَ تَمِيلُوا عَنِ اَلْيَمِينِ وَ تَعْدِلُوا إِلَى اَلشِّمَالِ وَ اِجْعَلُوا قَصْدَكُمْ إِلَيْنَا بِالْمَوَدَّةِ عَلَى اَلسُّنَّةِ اَلْوَاضِحَةِ فَقَدْ نَصَحْتُ لَكُمْ وَ اَللَّهُ شَاهِدٌ عَلَيَّ وَ عَلَيْكُمْ وَ لَوْ لاَ مَا عِنْدَنَا مِنْ مَحَبَّةِ صَلاَحِكُمْ وَ رَحْمَتِكُمْ وَ اَلْإِشْفَاقِ عَلَيْكُمْ لَكُنَّا عَنْ مُخَاطَبَتِكُمْ فِي شُغُلٍ فِيمَا قَدِ اُمْتُحِنَّا بِهِ مِنْ مُنَازَعَةِ اَلظَّالِمِ اَلْعُتُلِّ‌ اَلضَّالِّ اَلْمُتَتَابِعِ فِي غَيِّهِ اَلْمُضَادِّ لِرَبِّهِ اَلدَّاعِي مَا لَيْسَ لَهُ اَلْجَاحِدِ حَقَّ مَنِ اِفْتَرَضَ اَللَّهُ طَاعَتَهُ اَلظَّالِمِ اَلْغَاصِبِ وَ فِي اِبْنَةِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ لِي أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ وَ سَيُرْدِي اَلْجَاهِلَ رَدَاءَةُ‌ عَمَلِهِ وَ سَيَعْلَمُ اَلْكَافِرُ لِمَنْ عُقْبَى اَلدّٰارِ عَصَمَنَا اَللَّهُ وَ إِيَّاكُمْ مِنَ اَلْمَهَالِكِ وَ اَلْأَسْوَاءِ وَ اَلْآفَاتِ وَ اَلْعَاهَاتِ كُلِّهَا بِرَحْمَتِهِ فَإِنَّهُ وَلِيُّ ذَلِكَ وَ اَلْقَادِرُ عَلَى مَا يَشَاءُ وَ كَانَ لَنَا وَ لَكُمْ وَلِيّاً وَ حَافِظاً وَ اَلسَّلاَمُ عَلَى جَمِيعِ اَلْأَوْصِيَاءِ وَ اَلْأَوْلِيَاءِ وَ اَلْمُؤْمِنِينَ وَ رَحْمَةُ اَللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ وَ صَلَّى اَللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ‌ وَ سَلَّمَ تَسْلِيماً .

على بن ابراهيم رازى گفته است:شيخ مورد اعتمادى در بغداد گفت: ابن ابى غانم قزوينى و جمعى از شيعيان در مورد جانشين امام حسن عسكرى عليه السّلام بحث و مشاجره مى‌كردند، ابن ابى غانم مدعى شده بود كه ابا محمّد امام عسكرى عليه السّلام از دنيا رفته و جانشينى هم براى ايشان نمانده است.لذا جماعت شيعه در اين خصوص نامه‌اى را جهت ناحيه مقدسه حضرت صاحب نوشتند و مسأله را به محضر مبارك امام عليه السّلام گزارش دادند.جواب نامه آن‌ها با خط مبارك حضرت به اين ترتيب آمد: به نام خداوند بخشندۀ مهربان خداوند تبارك و تعالى ما و شما را از گمراهى و فتنه‌هاى روزگار محافظت فرمايد[و سربلندى كرامت كند]و به ما و شما روح يقين را مرحمت فرمايد و از سختى و بدى روز قيامت، ما و شما را در پناهش قرار دهد.در مورد شكّ و ترديد تعدادى از شما در امر دين، و آنچه از شكّ و سرگردانى در مورد واليان امر امامت به قلب آن‌ها وارد شده است اخبارى به من رسيده و موجب ناراحتى و غم و اندوه ما شده، آن هم براى شما نه براى خودمان.چراكه خداوند تبارك و تعالى با ماست و به غير حضرت حقّ هيچ‌نيازى نداريم، حقّ با ماست، پس از كسى كه از ما دورى بجويد و با ما نيايد هرگز وحشتى نداريم.ما پرورش‌يافتگان پروردگارمان هستيم و خلق خدا پرورش‌يافتگان ما هستند.اى مردم!براى شما چه اتفاقى افتاده است كه در شكّ و ترديد افتاديد؟ و در حيرت و سرگردانى وارونه شده‌ايد[راه برعكسى مى‌رويد]؟آيا نشنيده‌ايد كه خداوند تبارك و تعالى مى‌فرمايد:«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد!از خداوند و پيامبر و صاحبان امر از خودتان اطاعت كنيد»؟آيا آثار و اخبارى كه در مورد امامان گذشته و آينده عليهم السّلام براى شما آمده را نمى‌دانيد؟آيا نديديد كه خداوند چگونه براى شما پناهگاه‌هايى ايجاد فرمود تا به آن‌ها پناه برده و مأوى كنيد؟و از زمان آدم عليه السّلام تا امامى كه گذشته است[يعنى امام حسن عسكرى عليه السّلام]علامت‌هايى گذاشت تا به واسطه آن‌ها هدايت بشويد؟و هروقت علم هدايتى غايب شده، از دنيا رفت، علم ديگرى ظاهر شد؟و هرگاه ستاره‌اى تاريك شد ستاره ديگرى طلوع كرد؟آن‌گاه كه خداوند تبارك و تعالى او را به جوار رحمت خود برد، شما خيال كرديد كه خداوند دينش را باطل و اسباب و وسائط ارتباط بين خود و خلقش را قطع كرده است‌؟هرگز اين‌گونه نيست و تا قيامت هم اين اتفاق نخواهد افتاد.و امر خداوند سبحان ظاهر مى‌شود، در حالى كه آن‌ها[مرددّين و شكّاك‌ها]علاقه‌اى به اين امر ندارد.تحقيقا امام گذشته و قبلى[يعنى امام حسن عسكرى عليه السّلام]بر همان روش پدران بزرگوارش و مانند ايشان عليهم السّلام سعادتمندانه از دنيا رفته است؛ امّا وصيّت و علم او و همچنين جانشين و كسى كه جاى او را پر مى‌كند در ميان ماستهيچ‌كسى درباره جانشينى او با ما منازعه و مخالفت نمى‌كند به جز ستمگر گناه‌كار، و غير از ما كسى آن را ادّعا نمى‌كند مگر آن‌كه منكر و كافر باشد.اگر نبود اين‌كه امر خداى متعال[هرگز]مغلوب نشده و رازش ظاهر و علنى نمى‌شود،حتما در حقّ ما امورى ظاهر مى‌شد كه عقل‌هاى شما روشن و شكّ شما از بين مى‌رفت، لكن هرآنچه كه خدا بخواهد همان مى‌شود، و براى هر اجل و سرآمدى، كتاب معينى است.پس تقواى الهى داشته باشيد و تسليم امر ما باشيد، و در مسائل و امورتان به ما مراجعه كنيد، ما هم وظيفه داريم كه علم را به شما ارائه كنيم، چنان‌كه وظيفه داريم به سمت علم و معنويت راهبرى كنيم.براى آشكار شدن آنچه كه بنابر مصلحتى بر شما مخفى شده است اصرار نكنيد، و از مسير راست و درست منحرف نشويد و ميل چپ‌روى پيدا نكنيد.قصد و نيتتان را دوستى و محبّت ما بر مبناى سنّت روشن و آشكار رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله قرار دهيد.من شما را نصيحت كردم، خداوند نيز بر من و شما شاهد و گواه است كه اگر محبت و علاقه ما به صلاح و رحمت شما و شفقت و مهربانى به شما نبود،به جاى اين‌كه با شما ارتباط داشته باشيم[و نامه‌نگارى كنيم]در آنچه كه به آن امتحان شده‌ايد،از منازعه با ستمگر شكم‌بارۀ گمراه كه پيروى از سركشى و ستمش مى‌كند، و نسبت به پروردگارش گمراه است و چيزى را ادّعا مى‌كند كه حقش نيست، و حقّ كسى را كه خداوند اطاعتش را واجب نموده انكار كرده و ظالم و غاصب است، به كار خودمان مشغول مى‌شديم و شما را از گمراهى هدايت نمى‌كرديم.سيره و عمل يگانه دختر پاك رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله براى من الگو و اسوۀ نيكو و پسنديده‌اى است، و بدى عمل جاهل به زودى به خودش برمى‌گردد و هلاكش مى‌كند، و كافر به زودى خواهد دانست كه خانه آخرت[يعنى بهشت و رضوان الهى]براى كيست.خداوند تبارك و تعالى با رحمت واسعه‌اش ما و شما را از هلاكت و بدى‌ها و آفات و مصيبت‌ها حفظ فرمايد كه او ولى اين كار بوده و بر هر كارى كه اراده فرمايد قادر است، و به ما و شما ولايت دارد و حافظ ما و شماست.سلام و رحمت و بركات خداوند بر تمامى اوصيا و اوليا و مؤمنين باد،و صلى اللّه على محمّد و آل محمّد و سلّم تسليما.

صبر، پایداری، عمل به تکالیف دینی • عنایات حضرت به شیعیان در طول غیبت

شناسه حدیث: Q00405901

نشانی: كمال الدين و تمام النعمة ؛ جلد 1 ؛ صفحه 253

صاحب کلام:

پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله)

لَمَّا أَنْزَلَ اَللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ عَلَى نَبِيِّهِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اَللّٰهَ وَ أَطِيعُوا اَلرَّسُولَ‌ وَ أُولِي اَلْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ قُلْتُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ‌ عَرَفْنَا اَللَّهَ وَ رَسُولَهُ‌ فَمَنْ أُولُو اَلْأَمْرِ اَلَّذِينَ قَرَنَ اَللَّهُ طَاعَتَهُمْ بِطَاعَتِكَ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ هُمْ خُلَفَائِي يَا جَابِرُ وَ أَئِمَّةُ اَلْمُسْلِمِينَ‌ مِنْ بَعْدِي أَوَّلُهُمْ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ‌ ثُمَّ اَلْحَسَنُ وَ اَلْحُسَيْنُ‌ ثُمَّ عَلِيُّ بْنُ اَلْحُسَيْنِ‌ ثُمَّ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ‌ اَلْمَعْرُوفُ فِي اَلتَّوْرَاةِ بِالْبَاقِرِ وَ سَتُدْرِكُهُ يَا جَابِرُ فَإِذَا لَقِيتَهُ فَأَقْرِئْهُ مِنِّي اَلسَّلاَمَ ثُمَّ اَلصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ ثُمَّ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ ثُمَّ عَلِيُّ بْنُ مُوسَى ثُمَّ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ‌ ثُمَّ عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ ثُمَّ اَلْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ‌ ثُمَّ سَمِيِّي وَ كَنِيِّي حُجَّةُ اَللَّهِ فِي أَرْضِهِ وَ بَقِيَّتُهُ فِي عِبَادِهِ اِبْنُ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ‌ ذَاكَ اَلَّذِي يَفْتَحُ اَللَّهُ تَعَالَى ذِكْرُهُ عَلَى يَدَيْهِ مَشَارِقَ اَلْأَرْضِ وَ مَغَارِبَهَا ذَاكَ اَلَّذِي يَغِيبُ عَنْ شِيعَتِهِ وَ أَوْلِيَائِهِ غَيْبَةً لاَ يَثْبُتُ فِيهَا عَلَى اَلْقَوْلِ بِإِمَامَتِهِ إِلاَّ مَنِ اِمْتَحَنَ اَللَّهُ قَلْبَهُ لِلْإِيمَانِ قَالَ جَابِرٌ فَقُلْتُ لَهُ يَا رَسُولَ اَللَّهِ‌ فَهَلْ يَقَعُ لِشِيعَتِهِ‌ اَلاِنْتِفَاعُ بِهِ فِي غَيْبَتِهِ فَقَالَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ إِي وَ اَلَّذِي بَعَثَنِي بِالنُّبُوَّةِ إِنَّهُمْ يَسْتَضِيئُونَ بِنُورِهِ وَ يَنْتَفِعُونَ بِوَلاَيَتِهِ فِي غَيْبَتِهِ كَانْتِفَاعِ اَلنَّاسِ بِالشَّمْسِ وَ إِنْ تَجَلَّلَهَا سَحَابٌ يَا جَابِرُ هَذَا مِنْ مَكْنُونِ سِرِّ اَللَّهِ وَ مَخْزُونِ عِلْمِهِ فَاكْتُمْهُ إِلاَّ عَنْ أَهْلِهِ…

جابر بن يزيد گويد از جابر بن عبد اللّٰه انصارى شنيدم ميفرمود چون خداى عز و جل بر پيغمبرش اين آيه را نازل كرد «يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اَللّٰهَ وَ أَطِيعُوا اَلرَّسُولَ وَ أُولِي اَلْأَمْرِ مِنْكُمْ‌ » اى كسانى كه ايمان آورديد اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد رسول را و اولو الامر را از خودتان عرضكردم يا رسول اللّٰه من خدا و رسول او را شناختم اولو الامر كيانند كه خدا اطاعت آنها را مقرون طاعت تو ساخته فرمود اى جابر آنها خليفه‌هاى منند و بعد از من ائمه مسلمين‌اند اول آنها على بن ابى طالب علیه السلام است و سپس حسن و حسين علیهم السلام و سپس محمد بن على علیهم السلام كه در تورات معروف است به باقر و محقق او را درك كنى اى جابر هر گاه باو برخوردى سلام مرا به او برسان سپس صادق جعفر بن محمد علیهم السلام سپس موسى بن جعفر علیهم السلام سپس على بن موسى علیهم السلام سپس محمد بن على علیهم السلام سپس على بن محمد علیهم السلام و بعد حسن بن على علیهم السلام بعد هم نام و هم كنيه من حجة اللّٰه في ارضه و بقيته في عباده پسر حسن بن على علیهم السلام اين آنچنان كسى است كه خداى تعالى ذكره مشارق و مغارب زمين را بدست او فتح كند اين آنست كه از شيعيان و دوستانش غايب شود و باقى نماند بر عقيده امامت او مگر كسى كه خدا دلش را به ايمان امتحان كرده جابر گويد باو عرض كردم يا رسول اللّٰه آيا براى شيعيانش در حال غيبت خود نفعى دارد؟ فرمود بدان كه مرا به نبوت فرستاده است آرى آنان به نور وى روشنى كسب كنند و به ولايت او در حال غيبت منتفع شوند مانند انتفاع مردم بآفتابى كه ابر آن را پوشانيده، اى جابر اين سر مكنون خدا و علم مخزون او است آن را از اهلش بپوشان …

جایگاه ایشان در میان اهل‌بیت

شناسه حدیث: Q00404701

نشانی: تفسير كنز الدقائق ؛ جلد 4 ؛ صفحه 169

صاحب کلام:

پیامبر اکرم (صل الله علیه و آله)

معاشر النّاس، «آمنوا باللّه و رسوله و النّور الّذي أنزل معه ». «من قبل أن نطمس وجوها فنردّها على أدبارها ». معاشر النّاس، النّور من اللّه عزّ و جلّ فيّ‌، ثمّ مسلوك في عليّ عليه السّلام ثمّ في النّسل منه إلى القائم المهديّ‌ ، الّذي يأخذ بحقّ اللّه و بكلّ حقّ هو لنا. لأنّ اللّه عزّ و جلّ قد جعلنا حجّة على المقصّرين و المعاندين و المخالفين و الخائنين و الآثمين و الظّالمين من جميع العالمين.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) در خطبه‌ی غدیر فرمود: … «ای گروه مردم! به خدا و پیامبرش و نوری که با او نازل شده قرآن ایمان بیاورید پیش از آنکه صورت گروهی را محو کنیم، سپس به پشت سر بازگردانیم. ای گروه مردم! نور خداوند در من راه یافته، سپس در علی (علیه السلام)، و پس از آن در نسل او تا قائم مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) جاری خواهد بود، مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) که حقّ خدا و هر حقّی را می‌گیرد، از ماست، زیرا خداوند ما را حجّتی بر اهل تقصیر و عناد و خلاف و خیانت و گناه و ستم و خلاصه بر همه‌ی جهانیان قرار داده است».

جایگاه ایشان در میان اهل‌بیت

شناسه حدیث: Q00320002

نشانی: البرهان في تفسير القرآن ؛ جلد 1 ؛ صفحه 732

صاحب کلام:

صبر، پایداری، عمل به تکالیف دینی

وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى عَنْهُ‌ : « اِصْبِرُوا عَلَى اَلْأَذَى فِينَا» قُلْتُ‌: وَ صٰابِرُوا ؟ قَالَ‌: «عَلَى عَدُوِّكُمْ مَعَ وَلِيِّكُمْ‌» قُلْتُ‌: وَ رٰابِطُوا ؟ قَالَ‌: «اَلْمُقَامَ مَعَ إِمَامِكُمْ‌»، وَ اِتَّقُوا اَللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌ قُلْتُ‌: تَنْزِيلٌ؟ قَالَ‌: «نَعَمْ‌».

در روايت ديگرى است « اِصْبِرُوا » صبر كنيد بر اذيت در راه ما گفتم: « وَ صٰابِرُوا » يعنى تحمل داشته باشيد با دشمنان و دوستان گفتم: « رٰابِطُوا » يعنى ارتباط با امام خود داشته باشيد « وَ اِتَّقُوا اَللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ‌ » گفتم: اين معنى صريح آيه است يا تأويل آن، فرمود: معنى صريح آيه است.

شناسه حدیث: Q00320001

نشانی: الغيبة (للنعماني) ؛ جلد 1 ؛ صفحه 199

صاحب کلام:

صبر، پایداری، عمل به تکالیف دینی

حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ أَحْمَدَ عَنْ عُبَيْدِ اَللَّهِ بْنِ مُوسَى عَنْ هَارُونَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنِ اَلْقَاسِمِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ بُرَيْدِ بْنِ مُعَاوِيَةَ اَلْعِجْلِيِّ‌ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ اَلْبَاقِرِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : فِي قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ – اِصْبِرُوا وَ صٰابِرُوا وَ رٰابِطُوا فَقَالَ اِصْبِرُوا عَلَى أَدَاءِ اَلْفَرَائِضِ وَ صٰابِرُوا عَدُوَّكُمْ وَ رٰابِطُوا إِمَامَكُمُ اَلْمُنْتَظَرَ .

بريد بن معاوية العجلى در بارۀ اين فرمايش خداى عزّ و جلّ كه مى‌فرمايد: « اِصْبِرُوا وَ صٰابِرُوا وَ رٰابِطُوا » از امام باقر عليه السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود: يعنى صبر كنيد بر انجام واجبات الهى و پايدارى كنيد در برابر دشمنان و مراقب امامتان [كه به انتظارش هستيد] باشيد».

شناسه حدیث: Q00308303

نشانی: بحارالانوار ؛ جلد 53 ؛ صفحه 77

صاحب کلام:

امیرالمومنین (علیه السلام)

… يُنَادِي مُنَادٍ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ‌ مِنْ نَاحِيَةِ اَلْمَشْرِقِ عِنْدَ طُلُوعِ اَلشَّمْسِ يَا أَهْلَ اَلْهُدَى اِجْتَمِعُوا وَ يُنَادِي مِنْ نَاحِيَةِ اَلْمَغْرِبِ بَعْدَ مَا تَغِيبُ اَلشَّمْسُ يَا أَهْلَ اَلْهُدَى اِجْتَمِعُوا وَ مِنَ اَلْغَدِ عِنْدَ اَلظُّهْرِ بَعْدَ تَكَوُّرِ اَلشَّمْسِ فَتَكُونُ سَوْدَاءَ مُظْلِمَةً وَ اَلْيَوْمَ اَلثَّالِثَ يُفَرَّقُ بَيْنَ اَلْحَقِّ وَ اَلْبَاطِلِ بِخُرُوجِ دَابَّةِ اَلْأَرْضِ وَ تُقْبِلُ اَلرُّومُ‌ إِلَى قَرْيَةٍ بِسَاحِلِ اَلْبَحْرِ عِنْدَ كَهْفِ اَلْفِتْيَةِ‌ وَ يَبْعَثُ اَللَّهُ اَلْفِتْيَةَ‌ مِنْ كَهْفِهِمْ‌ إِلَيْهِمْ مِنْهُمْ رَجُلٌ يُقَالُ لَهُ مَلِيخَا وَ اَلْآخَرُ كمسلمينا وَ هُمَا اَلشَّاهِدَانِ اَلْمُسْلِمَانِ لِلْقَائِمِ فَيَبْعَثُ أَحَدَ اَلْفِتْيَةِ‌ إِلَى اَلرُّومِ‌ فَيَرْجِعُ بِغَيْرِ حَاجَةٍ وَ يَبْعَثُ بِالْآخَرِ فَيَرْجِعُ بِالْفَتْحِ فَيَوْمَئِذٍ تَأْوِيلُ هَذِهِ اَلْآيَةِ‌: وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً…

و در ماه رمضان به هنگام طلوع صبح گوينده‌اى از سمت مشرق مى‌گويد: اى راه يافتگان جمع شويد، بعد از آن گوينده‌اى در موقع غروب مى‌گويد: اى پيروان باطل اجتماع كنيد؛ فرداى آن روز در وقت ظهر آفتاب رنگارنگ و زرد مى‌گردد.سپس تيره و تار مى‌شود، و در روز سوم خداوند حق و باطل را از هم جدا مى‌سازد، و جنبندۀ زمين و لشكر روم به ساحل دريا نزديك غار اصحاب كهف مى‌رسند، خداوند هم جوانان اصحاب كهف را با سگشان از ميان غارشان برانگيخته مى‌گرداند، يكى از آن‌ها موسوم به «مليخا» و ديگرى به نام «حملاها» دو گواهى هستند كه دعوت حضرت قائم عليه السلام را مى‌پذيرند. يكى از دو پسرش را براى فتح روم فرستد بدون اخذ نتيجه برگردد، دوّمى را فرستد فاتح بازگردد، و آن روز موقع تأويل اين آيه است: «و تمام كسانى كه در آسمان‌ها و زمين هستند، از روى اختيار يا از روى اجبار، در برابرِ (فرمان) او تسليمند».

ویژگی‌های عصر ظهور

شناسه حدیث: Q00308302

نشانی: تفسير العيّاشي ؛ جلد 1 ؛ صفحه 183

صاحب کلام:

عَنْ رِفَاعَةَ بْنِ مُوسَى قَالَ‌: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ يَقُولُ‌: « وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً » قَالَ‌: إِذَا قَامَ اَلْقَائِمُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ لاَ يَبْقَى أَرْضٌ إِلاَّ نُودِيَ فِيهَا بِشَهَادَةِ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اَللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اَللَّهِ‌.

از رفاعة بن موسى نقل شده است كه گفت: از حضرت صادق عليه السّلام شنيدم كه در تفسير اين آيه: « وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً » ميفرمود: هنگامى كه قائم ما قيام كرد جايى در روى زمين باقى نميماند، مگر اينكه در آنجا صداى اشهد ان لا اله الا اللّٰه و اشهد ان محمدا رسول اللّٰه بلند مى‌شود.

ویژگی‌های عصر ظهور

شناسه حدیث: Q00308301

نشانی: الإرشاد ؛ جلد 2 ؛ صفحه 384

صاحب کلام:

وَ رَوَى عَلِيُّ بْنِ عُقْبَةَ‌ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ قَالَ‌: إِذَا قَامَ اَلْقَائِمُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ حَكَمَ بِالْعَدْلِ وَ اِرْتَفَعَ فِي أَيَّامِهِ اَلْجَوْرُ وَ آمَنَتْ بِهِ اَلسُّبُلُ وَ أَخْرَجَتِ اَلْأَرْضُ بَرَكَاتِهَا وَ رُدَّ كُلُّ حَقٍّ إِلَى أَهْلِهِ وَ لَمْ يَبْقَ أَهْلُ دِينٍ حَتَّى يُظْهِرُوا اَلْإِسْلاَمَ‌ وَ يَعْتَرِفُوا بِالْإِيمَانِ أَ مَا سَمِعْتَ اَللَّهَ تَعَالَى يَقُولُ وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي اَلسَّمٰاوٰاتِ وَ اَلْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً وَ إِلَيْهِ يُرْجَعُونَ‌ وَ حَكَمَ بَيْنَ اَلنَّاسِ بِحُكْمِ دَاوُدَ وَ حُكْمِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمَا اَلسَّلاَمُ‌ فَحِينَئِذٍ تُظْهِرُ اَلْأَرْضُ كُنُوزَهَا وَ تُبْدِي بَرَكَاتِهَا فَلاَ يَجِدُ اَلرَّجُلُ مِنْكُمْ يَوْمَئِذٍ مَوْضِعاً لِصَدَقَتِهِ وَ لاَ لِبِرِّهِ لِشُمُولِ اَلْغِنَى جَمِيعَ اَلْمُؤْمِنِينَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ دَوْلَتَنَا آخِرُ اَلدُّوَلِ وَ لَمْ يَبْقَ أَهْلُ بَيْتٍ لَهُمْ دَوْلَةٌ إِلاَّ مَلَكُوا قَبْلَنَا لِئَلاَّ يَقُولُوا إِذَا رَأَوْا سِيرَتَنَا إِذَا مَلَكْنَا سِرْنَا بِمِثْلِ سِيرَةِ هَؤُلاَءِ وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ تَعَالَى: وَ اَلْعٰاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ‌.

على بن عقبه از امام صادق علیه السلام نقل میکند که : چون حضرت قائم عليه السّلام قيام كند بعدالت حكم فرمايد، و در دوران او ستم بر داشته شود، و راهها امن گردد و زمين بركتهاى خود را بيرون آورد، و هر حقى به اهلش رسد، و اهل هيچ كيش و آئينى بجاى نماند جز اينكه همگى اظهار اسلام كنند و اعتراف بايمان نمايند، مگر نشنيده‌اى كه خداى سبحان فرمايد: «و براى او اسلام آورد هر كه در آسمانها و زمين است خواه و ناخواه و بسوى او بازگردانيده ميشوند» و بحكم حضرت داود عليه السّلام و حضرت محمد (صلّى الله عليه و آله) در ميان مردم حكومت كند، آن روز است كه زمين گنجهاى خود را ظاهر سازد، و بركات خويش را آشكار نمايد، و كسى از شما در آن زمان جايى براى دادن صدقه و احسان خود نيابد زيرا همۀ مؤمنين را توانگرى فرا گرفته و همگى بى‌نيازند، سپس فرمود: همانا دولت ما پايان دولتها است، و هيچ خاندانى كه بخواهند بدولت و سلطنت رسند بجاى نمانند جز اينكه پيش از ما بسلطنت رسند، تا اينكه چون راه و روش ما را ببينند نگويند: چون ما بسلطنت رسيم مانند اينان رفتار كنيم، و همين است (معناى) گفتار خداى تعالى: «و پايان كارها از آن پرهيزكاران است».

ویژگی‌های عصر ظهور

شناسه حدیث: Q00214812

نشانی: الغيبة (للشیخ طوسی) ؛ جلد 1 ؛ صفحه 175

صاحب کلام:

وَ أَخْبَرَنَا اَلشَّرِيفُ أَبُو مُحَمَّدٍ اَلْمُحَمَّدِيُّ‌ رَحِمَهُ اَللَّهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ تَمَّامٍ عَنِ اَلْحُسَيْنِ بْنِ مُحَمَّدٍ اَلْقِطَعِيِّ‌ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ حَاتِمٍ اَلْبَزَّازِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مَرْوَانَ‌ عَنِ اَلْكَلْبِيِّ‌ عَنْ أَبِي صَالِحٍ‌ عَنْ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ اَلْعَبَّاسِ‌ : فِي قَوْلِ اَللَّهِ تَعَالَى: وَ فِي اَلسَّمٰاءِ رِزْقُكُمْ وَ مٰا تُوعَدُونَ فَوَ رَبِّ اَلسَّمٰاءِ وَ اَلْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ مٰا أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ‌ . قَالَ قِيَامُ اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ وَ مِثْلُهُ أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً قَالَ أَصْحَابُ اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ يَجْمَعُهُمُ اَللَّهُ فِي يَوْمٍ وَاحِدٍ.

شریف ابو محمد محمدی رحمه‌الله از محمد بن علی بن تمّام، از حسین بن محمد قطعی، از علی بن احمد بن حاتم بزّاز، از محمد بن مروان، از کلبی، از ابو صالح، از عبدالله بن عباس – دربارهٔ قول خدای تعالی: ﴿وَ فِي السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَ ما تُوعَدونَ فَوَ رَبِّ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ إِنَّهُ لَحَقٌّ مِثْلَ ما أَنَّكُمْ تَنْطِقُونَ﴾ (و در آسمان است روزی شما و آنچه بدان وعده داده می‌شوید. پس سوگند به پروردگار آسمان و زمین که بی‌تردید این [وعده] حقی است، همان‌گونه که شما سخن می‌گویید.) [ابن عباس] گفت: مقصود، قیام قائم (علیه‌السلام) است. و مانند این آیه [در معنا]، این آیه است: ﴿أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَميعاً﴾ (هر جا باشید، خداوند همهٔ شما را یک‌جا می‌آورد.) فرمود: [مراد از آن] یاران قائم (علیه‌السلام) هستند که خداوند همهٔ آنان را در یک روز گرد هم می‌آورد.

شناسه حدیث: Q00214811

نشانی: البرهان في تفسير القرآن ؛ جلد 1 ؛ صفحه 350

صاحب کلام:

أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ جَرِيرٍ اَلطَّبَرِيُّ‌ فِي (مُسْنَدِ فَاطِمَةَ‌) ، قَالَ‌: حَدَّثَنِي أَبُو اَلْحُسَيْنِ مُحَمَّدُ بْنُ هَارُونَ‌ ، قَالَ‌: حَدَّثَنَا أَبِي هَارُونَ بْنُ مُوسَى بْنِ أَحْمَدَ (رَحِمَهُ اَللَّهُ‌)، قَالَ‌: حَدَّثَنَا أَبُو عَلِيٍّ اَلْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ اَلنَّهَاوَنْدِيُّ‌ ، قَالَ‌: حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عُبَيْدِ اَللَّهِ اَلْقُمِّيُّ اَلْقَطَّانُ – اَلْمَعْرُوفُ بِابْنِ اَلْخَزَّازِ – قَالَ‌: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ زِيَادٍ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْخُرَاسَانِيِّ‌ ، قَالَ‌: حَدَّثَنَا أَبُو اَلْحُسَيْنِ عَبْدُ اَللَّهِ بْنُ اَلْحَسَنِ اَلزُّهْرِيُّ‌ ، قَالَ‌: حَدَّثَنَا أَبُو حَسَّانَ‌ سَعِيدُ اِبْنُ جَنَاحٍ‌ ، عَنْ مَسْعَدَةَ‌ بْنِ صَدَقَةَ‌ ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌) – فِي حَدِيثٍ يَذْكُرُ فِيهِ رِجَالَ اَلْقَائِمِ (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌) مِنَ اَلْبُلْدَانِ – قَالَ (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌): «إِنَّ أَصْحَابَ اَلْقَائِمِ (عَلَيْهِ اَلسَّلاَمُ‌) يَلْقَى بَعْضُهُمْ بَعْضاً كَأَنَّهُمْ بَنُو أَبٍ وَ أُمٍّ‌، وَ إِنِ اِفْتَرَقُوا اِفْتَرَقُوا عِشَاءً وَ اِلْتَقَوْا غُدْوَةً‌، وَ ذَلِكَ تَأْوِيلُ هَذِهِ اَلْآيَةِ‌: فَاسْتَبِقُوا اَلْخَيْرٰاتِ أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً . قَالَ أَبُو بَصِيرٍ : قُلْتُ‌: جُعِلْتُ فِدَاكَ‌، لَيْسَ عَلَى اَلْأَرْضِ يَوْمَئِذٍ مُؤْمِنٌ غَيْرُهُمْ؟ قَالَ‌: «بَلَى، وَ لَكِنْ هَذِهِ اَلَّتِي يُخْرِجُ اَللَّهُ فِيهَا اَلْقَائِمَ‌ ، وَ هُمُ اَلنُّجَبَاءُ وَ اَلْقُضَاةُ وَ اَلْحُكَّامُ وَ اَلْفُقَهَاءُ فِي اَلدِّينِ‌، يَمْسَحُ اَللَّهُ بُطُونَهُمْ وَ ظُهُورَهُمْ فَلاَ يَشْتَبِهُ عَلَيْهِمْ حُكْمٌ‌».

امام صادق علیه السلام فرمودند : «به‌راستی یاران قائم (علیه‌السلام) یکدیگر را ملاقات می‌کنند، چنان‌که گویی فرزندان یک پدر و مادرند؛ و اگر از هم دور شوند، شامگاهان از هم جدا می‌شوند و بامدادان دوباره به یکدیگر می‌پیوندند. و این تأویل این آیه است: پس در کارهای نیک بر یکدیگر سبقت گیرید؛ هر جا که باشید خداوند همه شما را گرد خواهد آورد. ابوبصیر می‌گوید: عرض کردم: فدایت شوم، آیا در آن روز در روی زمین هیچ مؤمنی جز آنان نخواهد بود؟ فرمود: آری، مؤمنان دیگری نیز هستند؛ اما این گروه، کسانی‌اند که خداوند قائم را به سبب آنان ظاهر می‌کند، و آنان نجبا (پاک‌گزیدگان)، قضات، حکام و فقیهان در دین‌اند. خداوند شکم‌ها و پشت‌های آنان را مسح میکند، پس هیچ حکمی بر آنان مشتبه نمی‌شود.»

شناسه حدیث: Q00214810

نشانی: تفسير القمي ؛ جلد 2 ؛ صفحه 204

صاحب کلام:

تعداد یاران خاص (۳۱۳ نفر) • ویژگی‌های یاران

وَ قَالَ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ‌ : فِي قَوْلِهِ «وَ لَوْ تَرىٰ إِذْ فَزِعُوا فَلاٰ فَوْتَ‌» فَإِنَّهُ حَدَّثَنِي أَبِي عَنِ اِبْنِ أَبِي عُمَيْرٍ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ‌ عَنْ أَبِي خَالِدٍ اَلْكَابُلِيِّ‌ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : وَ اَللَّهِ لَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ وَ قَدْ أَسْنَدَ ظَهْرَهُ إِلَى اَلْحَجَرِ ثُمَّ يَنْشُدُ اَللَّهَ حَقَّهُ ثُمَّ يَقُولُ‌: يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي اَللَّهِ فَأَنَا أَوْلَى بِاللَّهِ‌، أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي آدَمَ‌ فَأَنَا أَوْلَى بِآدَمَ‌ ، أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي نُوحٍ‌ فَأَنَا أَوْلَى بِنُوحٍ‌ ، أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي إِبْرَاهِيمَ‌ فَأَنَا أَوْلَى بِإِبْرَاهِيمَ‌ ، أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي مُوسَى فَأَنَا أَوْلَى بِمُوسَى ، أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي عِيسَى فَأَنَا أَوْلَى بِعِيسَى ، أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي مُحَمَّدٍ فَأَنَا أَوْلَى بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ ، أَيُّهَا اَلنَّاسُ مَنْ يُحَاجَّنِي فِي كِتَابِ اَللَّهِ‌ فَأَنَا أَوْلَى بِكِتَابِ اَللَّهِ‌ ، ثُمَّ يَنْتَهِي إِلَى اَلْمَقَامِ‌ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ وَ يَنْشُدُ اَللَّهَ حَقَّهُ‌، ثُمَّ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : هُوَ وَ اَللَّهِ اَلْمُضْطَرُّ فِي كِتَابِ اَللَّهِ‌ فِي قَوْلِهِ «أَمَّنْ يُجِيبُ اَلْمُضْطَرَّ إِذٰا دَعٰاهُ وَ يَكْشِفُ اَلسُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفٰاءَ اَلْأَرْضِ‌» فَيَكُونُ أَوَّلُ مَنْ يُبَايِعُهُ جَبْرَئِيلَ‌ ثُمَّ اَلثَّلاَثُمِائَةِ وَ اَلثَّلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً فَمَنْ كَانَ اُبْتُلِيَ بِالْمَسِيرِ وَافَاهُ وَ مَنْ لَمْ يُبْتَلَ بِالْمَسِيرِ فُقِدَ عَنْ فِرَاشِهِ وَ هُوَ قَوْلُ أَمِيرِ اَلْمُؤْمِنِينَ‌ هُمُ اَلْمَفْقُودُونَ عَنْ فُرُشِهِمْ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اَللَّهِ‌: «فَاسْتَبِقُوا اَلْخَيْرٰاتِ أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً» قَالَ‌: اَلْخَيْرَاتُ اَلْوَلاَيَةُ وَ قَالَ فِي مَوْضِعٍ آخَرَ: «وَ لَئِنْ أَخَّرْنٰا عَنْهُمُ اَلْعَذٰابَ إِلىٰ أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ‌» وَ هُمْ وَ اَللَّهِ أَصْحَابُ اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ يَجْتَمِعُونَ وَ اَللَّهِ إِلَيْهِ فِي سَاعَةٍ وَاحِدَةٍ‌، فَإِذَا جَاءَ إِلَى اَلْبَيْدَاءِ‌ يَخْرُجُ إِلَيْهِ جَيْشُ اَلسُّفْيَانِيِّ‌ فَيَأْمُرُ اَللَّهُ اَلْأَرْضَ فَتَأْخُذُ أَقْدَامَهُمْ وَ هُوَ قَوْلُهُ «وَ لَوْ تَرىٰ إِذْ فَزِعُوا فَلاٰ فَوْتَ وَ أُخِذُوا مِنْ مَكٰانٍ قَرِيبٍ وَ قٰالُوا آمَنّٰا بِهِ‌» يَعْنِي بِالْقَائِمِ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ‌ .

على بن ابراهيم قمى در تفسير خود از ابو خالد كابلى روايت ميكند كه حضرت امام محمد باقر عليه السّلام فرمود: بخدا قسم گويا قائم را مينگرم كه تكيه داده است به حجر الاسود، و مردم را بحق خودش سوگند ميدهد و ميفرمايد: اى مردم هر كس در باره خدا گفتگوئى دارد از من بپرسد كه من از هر كس بخدا نزديكترم… آنگاه بطرف مقام ابراهيم ميرود و دو ركعت نماز ميگزارد، سپس مجددا مردم را بحق خودش بامور ياد شده سوگند ميدهد! آنگاه حضرت باقر فرمود: بخدا قسم «مضطر» و گرفتارى كه خداوند در آيۀ: « أَمَّنْ يُجِيبُ اَلْمُضْطَرَّ إِذٰا دَعٰاهُ وَ يَكْشِفُ اَلسُّوءَ وَ يَجْعَلُكُمْ خُلَفٰاءَ اَلْأَرْضِ‌ » اوست. نخستين كسى كه با او بيعت مى‌كند جبرئيل است، آنگاه سيصد و سيزده نفر با وى بيعت مينمايند هر كس براه افتاد بزودى باو ميرسد و هر كس براه نيافتاد در رختخوابش ناپديد مى‌شود، يعنى از همان جا كه خوابيده ناگهان حركت ميكند. اينست معنى گفته حضرت امير كه فرمود: چنان كه خداوند ميفرمايد: « فَاسْتَبِقُوا اَلْخَيْرٰاتِ أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً » 1اين خيرات كه بايد بسوى آن شتافت: ولايت و دوستى اهل بيت و شخص امام زمان است. خداوند در جاى ديگر ميفرمايد: « لَئِنْ أَخَّرْنٰا عَنْهُمُ اَلْعَذٰابَ إِلىٰ أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ‌ » بخدا قسم اين جمعيت كم اصحاب قائم هستند كه در يك ساعت در پيرامنش اجتماع كنند، و چون قائم به بيابان «بيداء» مى‌آيد، لشكر سفيانى بسوى او ميرود، خدا هم بزمين امر ميكند كه آنها را فرو گيرد، چنان كه خدا ميفرمايد: « وَ لَوْ تَرىٰ إِذْ فَزِعُوا فَلاٰ فَوْتَ وَ أُخِذُوا مِنْ مَكٰانٍ قَرِيبٍ‌ وَ قٰالُوا آمَنّٰا » چون ديدند بزمين فرو ميروند، مى‌گويند ايمان آورديم بقائم آل محمد عليهم السّلام.

شناسه حدیث: Q00214809

نشانی: الغیبة (للنعمانی) ؛ جلد 1 ؛ صفحه 313

صاحب کلام:

امام باقر (علیه السلام) • امام سجاد (علیه السلام)

أَخْبَرَنَا عَبْدُ اَلْوَاحِدِ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ بْنِ يُونُسَ‌ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ اَلْقُرَشِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ اَلْحُسَيْنِ بْنِ أَبِي اَلْخَطَّابِ‌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ‌ عَنْ ضُرَيْسٍ عَنْ أَبِي خَالِدٍ اَلْكَابُلِيِّ‌ عَنْ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ‌ أَوْ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ عَلَيْهِمَا السَّلاَمُ‌ أَنَّهُ قَالَ‌: اَلْفُقَدَاءُ قَوْمٌ يُفْقَدُونَ مِنْ فُرُشِهِمْ فَيُصْبِحُونَ بِمَكَّةَ‌ وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ – أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً وَ هُمْ أَصْحَابُ اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ .

ابو خالد كابلى از امام سجاد – يا از امام باقر – عليهما السّلام روايت كرده كه آن حضرت فرمود: «ناپديدشوندگان گروهى هستند كه از بسترهايشان گم مى‌شوند و صبح در مكّه خواهند بود، و اين است فرمايش خداى عزّ و جلّ‌: «هر كجا باشيد خداوند همگى شما را باز مى‌آورد و ايشان ياران حضرت قائم عليه السّلام مى‌باشند».

شناسه حدیث: Q00214808

نشانی: الغيبة (للشیخ طوسی) ؛ جلد 1 ؛ صفحه 477

صاحب کلام:

تعداد یاران خاص (۳۱۳ نفر) • ویژگی‌های یاران

عَنْهُ‌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ‌ عَنْ وُهَيْبِ بْنِ حَفْصٍ‌ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ يَقُولُ كَانَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ يَقُولُ‌: لاَ يَزَالُ اَلنَّاسُ يَنْقُصُونَ حَتَّى لاَ يُقَالَ اَللَّهُ فَإِذَا كَانَ ذَلِكَ ضَرَبَ يَعْسُوبُ اَلدِّينِ‌ بِذَنَبِهِ فَيَبْعَثُ اَللَّهُ قَوْماً مِنْ أَطْرَافِهَا [وَ] يَجِيئُونَ قَزَعاً كَقَزَعِ اَلْخَرِيفِ‌ وَ اَللَّهِ إِنِّي لَأَعْرِفُهُمْ وَ أَعْرِفُ أَسْمَاءَهُمْ وَ قَبَائِلَهُمْ وَ اِسْمَ أَمِيرِهِمْ [وَ مُنَاخَ رِكَابِهِمْ‌] وَ هُمْ قَوْمٌ يَحْمِلُهُمُ اَللَّهُ كَيْفَ شَاءَ مِنَ اَلْقَبِيلَةِ اَلرَّجُلَ وَ اَلرَّجُلَيْنِ حَتَّى بَلَغَ تِسْعَةً فَيَتَوَافَوْنَ مِنَ اَلْآفَاقِ ثَلاَثُمِائَةٍ وَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ [رَجُلاً] عِدَّةَ أَهْلِ بَدْرٍ وَ هُوَ قَوْلُ اَللَّهِ‌: أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً إِنَّ اَللّٰهَ عَلىٰ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ حَتَّى إِنَّ اَلرَّجُلَ لَيَحْتَبِي فَلاَ يَحُلُّ حُبْوَتَهُ حَتَّى يُبَلِّغَهُ اَللَّهُ ذَلِكَ‌ .

ابى بصير مى‌گويد كه امام صادق عليه السّلام از قول امير مؤمنان عليه السّلام مى‌فرمودند: همواره مردم دين‌دار كم مى‌شوند، به اندازه‌اى كه نام خدا برده نمى‌شود، وقتى كه كار به اينجا كشيده مى‌شود آقا و پيشواى دين برخاسته [و قيام مى‌كند] و خداوند گروهى را از اطراف و اكناف زمين مبعوث مى‌فرمايد و آن‌ها هم همانند تكه ابرهاى بهارى و با سرعت مى‌آيند. به خدا قسم كه من آن‌ها را، اسامى‌شان را و قبايل و طايفه‌شان و فرماندۀ آن‌ها را مى‌شناسم. آن‌ها گروهى هستند كه خداوند به هر ترتيبى كه اراده بفرمايد آن‌ها را گردآورى مى‌كند و از هر قبيله و طايفه‌اى يك يا دو نفر تا نه نفر را خداوند جمع مى‌كند.آن‌ها كه 313 نفر و به تعداد اصحاب بدر مى‌باشند از اطراف عالم مى‌آيند و جمع مى‌شوند و اين معناى كلام خداست كه مى‌فرمايد: «هركجا كه باشيد خداوند همه شما را مى‌آورد و خداوند به هرچيزى توانا است.» حتى اگر مردى زانوهاى خود را بسته باشد، هنوز آن را باز نكرده، خداوند او را هم به سرعت به قيام حضرت مى‌رساند.

شناسه حدیث: Q00214807

نشانی: كمال الدين و تمام النعمة ؛ جلد 2 ؛ صفحه 672

صاحب کلام:

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ مَاجِيلَوَيْهِ‌ رَضِيَ اَللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَمِّي مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي اَلْقَاسِمِ‌ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ اَلْكُوفِيِّ‌ عَنْ أَبِيهِ‌ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ اَلْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : لَقَدْ نَزَلَتْ هَذِهِ اَلْآيَةُ فِي اَلْمُفْتَقِدِينَ مِنْ أَصْحَابِ اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَوْلُهُ عَزَّ وَ جَلَّ‌: أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً إِنَّهُمْ لَيَفْتَقِدُونَ عَنْ فُرُشِهِمْ لَيْلاً فَيُصْبِحُونَ بِمَكَّةَ‌ وَ بَعْضُهُمْ يَسِيرُ فِي اَلسَّحَابِ يُعْرَفُ بِاسْمِهِ وَ اِسْمِ أَبِيهِ وَ حِلْيَتِهِ وَ نَسَبِهِ قَالَ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ أَيُّهُمْ أَعْظَمُ إِيمَاناً قَالَ اَلَّذِي يَسِيرُ فِي اَلسَّحَابِ نَهَاراً .

مفضّل بن عمر گويد: امام صادق عليه السّلام فرمود: اين آيه در بارۀ اصحاب قائم عليه السّلام كه در شهرها پراكنده هستند نازل شده است: « أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ‌ جَمِيعاً » هر كجا باشيد خداوند شما را گرد مى‌آورد، زيرا آنان شب بر بستر خود نباشند و هنگام صبح در مكّه خواهند بود و يكى از آنها با ابر سفر كند و به نام خود و پدر و شمايل و خاندانش شناخته شود. گويد گفتم: فداى شما شوم كداميك از آنها ايمان استوارترى دارد؟ فرمود: آن كه در روز با ابر سفر كند.

شناسه حدیث: Q00214806

نشانی: تفسير العيّاشي ؛ جلد 1 ؛ صفحه 66

صاحب کلام:

امام کاظم (علیه السلام)

عَنْ أَبِي سُمَيْنَةَ‌ عَنْ مَوْلًى لِأَبِي اَلْحَسَنِ‌ قَالَ‌: سَأَلْتُ أَبَا اَلْحَسَنِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ عَنْ قَوْلِهِ‌: « أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً » قَالَ‌: وَ ذَلِكَ وَ اَللَّهِ أَنْ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا يَجْمَعُ اَللَّهُ إِلَيْهِ شِيعَتَنَا مِنْ جَمِيعِ اَلْبُلْدَانِ‌ .

عياشى در تفسير خود از ابن سمينه از خادم امام موسى بن جعفر عليه السّلام روايت نموده كه گفت: از آن حضرت تأويل آيه « أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً » را سؤال كردم. فرمود: بخدا قسم اگر قائم ظهور كند خداوند شيعيان ما را از تمام شهرها به دور وى گردآورد.

شناسه حدیث: Q00214805

نشانی: الغيبة (للنعماني) ؛ جلد 1 ؛ صفحه 279

صاحب کلام:

أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ عَنْ هَؤُلاَءِ اَلرِّجَالِ اَلْأَرْبَعَةِ‌ عَنِ اِبْنِ مَحْبُوبٍ‌ وَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَعْقُوبَ اَلْكُلَيْنِيُّ أَبُو جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ‌ عَنْ أَبِيهِ‌ قَالَ وَ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عِمْرَانَ‌ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عِيسَى قَالَ وَ حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ وَ غَيْرُهُ‌ عَنْ سَهْلِ بْنِ زِيَادٍ جَمِيعاً عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ‌ قَالَ وَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اَلْوَاحِدِ بْنُ عَبْدِ اَللَّهِ اَلْمَوْصِلِيُّ‌ عَنْ أَبِي عَلِيٍّ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي نَاشِرٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ هِلاَلٍ‌ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ مَحْبُوبٍ‌ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي اَلْمِقْدَامِ عَنْ جَابِرِ بْنِ يَزِيدَ اَلْجُعْفِيِّ‌ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ اَلْبَاقِرُ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : يَا جَابِرُ اِلْزَمِ اَلْأَرْضَ وَ لاَ تُحَرِّكْ يَداً وَ لاَ رِجْلاً حَتَّى تَرَى عَلاَمَاتٍ أَذْكُرُهَا لَكَ إِنْ أَدْرَكْتَهَا أَوَّلُهَا اِخْتِلاَفُ بَنِي اَلْعَبَّاسِ‌ وَ مَا أَرَاكَ تُدْرِكُ ذَلِكَ وَ لَكِنْ حَدِّثْ بِهِ مَنْ بَعْدِي عَنِّي وَ مُنَادٍ يُنَادِي مِنَ اَلسَّمَاءِ وَ يَجِيئُكُمُ اَلصَّوْتُ مِنْ نَاحِيَةِ دِمَشْقَ‌ بِالْفَتْحِ وَ تُخْسَفُ‌ قَرْيَةٌ مِنْ قُرَى اَلشَّامِ‌ تُسَمَّى اَلْجَابِيَةَ‌ وَ تَسْقُطُ طَائِفَةٌ مِنْ مَسْجِدِ دِمَشْقَ‌ اَلْأَيْمَنِ وَ مَارِقَةٌ‌ تَمْرُقُ مِنْ نَاحِيَةِ اَلتُّرْكِ‌ وَ يَعْقُبُهَا هَرْجُ اَلرُّومِ‌ وَ سَيُقْبِلُ إِخْوَانُ اَلتُّرْكِ حَتَّى يَنْزِلُوا اَلْجَزِيرَةَ‌ وَ سَيُقْبِلُ مَارِقَةُ اَلرُّومِ‌ حَتَّى يَنْزِلُوا اَلرَّمْلَةَ‌ فَتِلْكَ اَلسَّنَةُ يَا جَابِرُ فِيهَا اِخْتِلاَفٌ كَثِيرٌ فِي كُلِّ أَرْضٍ مِنْ نَاحِيَةِ اَلْمَغْرِبِ فَأَوَّلُ أَرْضٍ تَخْرَبُ أَرْضُ اَلشَّامِ‌ ثُمَّ يَخْتَلِفُونَ عِنْدَ ذَلِكَ عَلَى ثَلاَثِ رَايَاتٍ رَايَةِ اَلْأَصْهَبِ‌ وَ رَايَةِ اَلْأَبْقَعِ وَ رَايَةِ اَلسُّفْيَانِيِّ‌ فَيَلْتَقِي اَلسُّفْيَانِيُّ بِالْأَبْقَعِ‌ فَيَقْتَتِلُونَ فَيَقْتُلُهُ اَلسُّفْيَانِيُّ‌ وَ مَنْ تَبِعَهُ ثُمَّ يَقْتُلُ اَلْأَصْهَبَ‌ ثُمَّ لاَ يَكُونُ لَهُ هِمَّةٌ إِلاَّ اَلْإِقْبَالَ نَحْوَ اَلْعِرَاقِ‌ يَمُرُّ جَيْشُهُ بِقِرْقِيسِيَاءَ‌ فَيَقْتَتِلُونَ بِهَا فَيُقْتَلُ بِهَا مِنَ اَلْجَبَّارِينَ مِائَةُ أَلْفٍ وَ يَبْعَثُ اَلسُّفْيَانِيُّ جَيْشاً إِلَى اَلْكُوفَةِ‌ وَ عِدَّتُهُمْ سَبْعُونَ أَلْفاً فَيُصِيبُونَ مِنْ أَهْلِ اَلْكُوفَةِ‌ قَتْلاً وَ صُلْباً وَ سَبْياً فَبَيْنَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ أَقْبَلَتْ رَايَاتٌ مِنْ قِبَلِ خُرَاسَانَ‌ وَ تَطْوِي اَلْمَنَازِلَ طَيّاً حَثِيثاً وَ مَعَهُمْ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ اَلْقَائِمِ‌ ثُمَّ يَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ مَوَالِي أَهْلِ اَلْكُوفَةِ‌ فِي ضُعَفَاءَ فَيَقْتُلُهُ‌ أَمِيرُ جَيْشِ اَلسُّفْيَانِيِّ‌ بَيْنَ اَلْحِيرَةِ‌ وَ اَلْكُوفَةِ وَ يَبْعَثُ اَلسُّفْيَانِيُّ‌ بَعْثاً إِلَى اَلْمَدِينَةِ‌ فَيَنْفَرُ اَلْمَهْدِيُّ‌ مِنْهَا إِلَى مَكَّةَ‌ فَيَبْلُغُ أَمِيرَ جَيْشِ اَلسُّفْيَانِيِّ‌ أَنَّ اَلْمَهْدِيَّ قَدْ خَرَجَ إِلَى مَكَّةَ‌ فَيَبْعَثُ جَيْشاً عَلَى أَثَرِهِ فَلاَ يُدْرِكُهُ حَتَّى يَدْخُلَ مَكَّةَ خٰائِفاً يَتَرَقَّبُ‌ عَلَى سُنَّةِ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ قَالَ فَيَنْزِلُ أَمِيرُ جَيْشِ اَلسُّفْيَانِيِّ اَلْبَيْدَاءَ‌ فَيُنَادِي مُنَادٍ مِنَ اَلسَّمَاءِ يَا بَيْدَاءُ أَبِيدِي اَلْقَوْمَ‌ فَيَخْسِفُ بِهِمْ فَلاَ يُفْلِتُ مِنْهُمْ إِلاَّ ثَلاَثَةُ نَفَرٍ يُحَوِّلُ اَللَّهُ وُجُوهَهُمْ إِلَى أَقْفِيَتِهِمْ وَ هُمْ مِنْ كَلْبٍ وَ فِيهِمْ نَزَلَتْ هَذِهِ اَلْآيَةُ – يٰا أَيُّهَا اَلَّذِينَ أُوتُوا اَلْكِتٰابَ آمِنُوا بِمٰا نَزَّلْنٰا مُصَدِّقاً لِمٰا مَعَكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّهٰا عَلىٰ أَدْبٰارِهٰا اَلْآيَةَ‌ قَالَ وَ اَلْقَائِمُ‌ يَوْمَئِذٍ بِمَكَّةَ‌ قَدْ أَسْنَدَ ظَهْرَهُ إِلَى اَلْبَيْتِ اَلْحَرَامِ‌ مُسْتَجِيراً بِهِ فَيُنَادِي يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّا نَسْتَنْصِرُ اَللَّهَ فَمَنْ أَجَابَنَا مِنَ اَلنَّاسِ فَإِنَّا أَهْلُ بَيْتِ نَبِيِّكُمْ مُحَمَّدٍ وَ نَحْنُ أَوْلَى اَلنَّاسِ بِاللَّهِ وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ فَمَنْ حَاجَّنِي فِي آدَمَ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِآدَمَ‌ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي نُوحٍ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِنُوحٍ‌ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي إِبْرَاهِيمَ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنّٰاسِ بِإِبْرٰاهِيمَ‌ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي اَلنَّبِيِّينَ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِالنَّبِيِّينَ أَ لَيْسَ اَللَّهُ يَقُولُ فِي مُحْكَمِ كِتَابِهِ – إِنَّ اَللّٰهَ اِصْطَفىٰ آدَمَ‌ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ‌ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى اَلْعٰالَمِينَ ذُرِّيَّةً بَعْضُهٰا مِنْ بَعْضٍ وَ اَللّٰهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ‌ فَأَنَا بَقِيَّةٌ مِنْ آدَمَ وَ ذَخِيرَةٌ مِنْ نُوحٍ‌ وَ مُصْطَفًى مِنْ إِبْرَاهِيمَ‌ وَ صَفْوَةٌ مِنْ مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِمْ أَجْمَعِينَ أَلاَ فَمَنْ حَاجَّنِي فِي كِتَابِ اَللَّهِ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِكِتَابِ اَللَّهِ‌ أَلاَ وَ مَنْ حَاجَّنِي فِي سُنَّةِ رَسُولِ اَللَّهِ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِسُنَّةِ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ فَأَنْشُدُ اَللَّهَ مَنْ سَمِعَ كَلاَمِي اَلْيَوْمَ لَمَّا بَلَّغَ اَلشَّاهِدُ مِنْكُمُ اَلْغَائِبَ وَ أَسْأَلُكُمْ بِحَقِّ اَللَّهِ وَ حَقِّ رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ بِحَقِّي فَإِنَّ لِي عَلَيْكُمْ حَقَّ اَلْقُرْبَى مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ‌ إِلاَّ أَعَنْتُمُونَا وَ مَنَعْتُمُونَا مِمَّنْ يَظْلِمُنَا فَقَدْ أُخِفْنَا وَ ظُلِمْنَا وَ طُرِدْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَ أَبْنَائِنَا وَ بُغِيَ عَلَيْنَا وَ دُفِعْنَا عَنْ حَقِّنَا وَ اِفْتَرَى أَهْلُ اَلْبَاطِلِ عَلَيْنَا فَاللَّهَ اَللَّهَ فِينَا لاَ تَخْذُلُونَا وَ اُنْصُرُونَا يَنْصُرْكُمُ اَللَّهُ تَعَالَى – قَالَ فَيَجْمَعُ اَللَّهُ عَلَيْهِ أَصْحَابَهُ ثَلاَثَمِائَةٍ وَ ثَلاَثَةَ عَشَرَ رَجُلاً وَ يَجْمَعُهُمُ اَللَّهُ لَهُ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ قَزَعاً كَقَزَعِ اَلْخَرِيفِ‌ وَ هِيَ يَا جَابِرُ اَلْآيَةُ اَلَّتِي ذَكَرَهَا اَللَّهُ فِي كِتَابِهِ – أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً إِنَّ اَللّٰهَ عَلىٰ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ فَيُبَايِعُونَهُ بَيْنَ اَلرُّكْنِ‌ وَ اَلْمَقَامِ‌ وَ مَعَهُ عَهْدٌ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ قَدْ تَوَارَثَتْهُ اَلْأَبْنَاءُ عَنِ اَلْآبَاءِ وَ اَلْقَائِمُ‌ يَا جَابِرُ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ اَلْحُسَيْنِ‌ يُصْلِحُ اَللَّهُ لَهُ أَمْرَهُ فِي لَيْلَةٍ فَمَا أَشْكَلَ عَلَى اَلنَّاسِ مِنْ ذَلِكَ يَا جَابِرُ فَلاَ يُشْكِلَنَّ عَلَيْهِمْ وِلاَدَتُهُ مِنْ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ وَ وِرَاثَتُهُ اَلْعُلَمَاءُ عَالِماً بَعْدَ عَالِمٍ فَإِنْ أَشْكَلَ هَذَا كُلُّهُ عَلَيْهِمْ فَإِنَّ اَلصَّوْتَ مِنَ اَلسَّمَاءِ لاَ يُشْكِلُ عَلَيْهِمْ إِذَا نُودِيَ بِاسْمِهِ وَ اِسْمِ أَبِيهِ‌ وَ أُمِّهِ‌ .

جابر بن يزيد جعفىّ گويد: امام باقر عليه السّلام فرمود: «اى جابر، بر زمين بنشين (خانه‌نشين باش) و دست و پائى نجنبان (فعّاليتى نكن) تا نشانه‌هائى را كه برايت ياد مى‌كنم ببينى چنانچه بدان برسى:نخستين آنها اختلاف بني عبّاس است و من در تو نمى‌بينم كه آن را دريابى ولى پس از من آن را از من روايت كن، و آواز دهنده‌اى از آسمان ندا كند و شما را آوازى از جانب دمشق به فتح برسد، و قريه‌اى از آباديهاى شام به نام جابيه فرورود، بخشى از قسمت راست مسجد دمشق فرو ريزد، و گروهى مارقه (كه شورشيانى گمراه و بدعتگزار و گول خورده) از ناحيۀ ترك خروج كنند، و اغتشاش و بى‌قانونى روم به دنبال آن باشد، و طايفۀ ترك روى آورند تا آنكه در جزيره فرود آيند، و نيز شورشيان از روم روى آورند تا در رمله فرود آيند، پس در آن سال اى جابر در هر سرزمينى از ناحيۀ مغرب اختلاف فراوانى پديد آيد، پس نخستين سرزمينى كه ويران مى‌شود سرزمين شام باشد، سپس در آن هنگام اختلاف آنان بر سه پرچم باشد: پرچم أصهب و پرچم أبقع و پرچم سفيانى، پس سفيانى با ابقع برخورد كند و به جنگ پردازند، و سفيانى او و هر كس را كه از او پيروى مى‌كند خواهد كشتسپس أصهب را مى‌كشد، و بعد ديگر همّتى به كار نخواهد بست مگر روى آوردن به سوى عراق، و سپاهيانش به قرقيسيا گذر كنند و در آنجا به جنگ پردازند و صد هزار تن از ستمكاران در آنجا كشته شوند، و سفيانى سپاهى به كوفه گسيل دارد كه هفتاد هزار نفر شمار ايشان باشد پس ايشان مردم كوفه را بكشند و به دار آويزند و اسير كنند، در كشاكشى اين چنين كه بر ايشان واقع شده، ناگاه پرچمهائى از جانب خراسان پديدار شود و پرچمداران منزلها را با سرعت بسيار بپيمايند و با آنان چند تن از اصحاب قائم همراه باشند سپس مردى از موالى (غير بومى) اهل كوفه با جمعى ناتوان خروج كند، فرماندۀ سپاه سفيان ميان حيره و كوفه او را به قتل رساند و سفيانى گروهى را به مدينه روانه كند و مهدى از آنجا به مكّه رهسپار شود و خبر به فرماندۀ سپاه سفيانى رسد كه مهدى به جانب مكّه بيرون شده است، پس او لشكرى از پى او روانه كند ولى او را نيابد تا اينكه مهدى با حالت ترس و نگرانى بدان سنّت كه موسى بن عمران داشت داخل مكّه شود.آن حضرت فرمود: فرماندۀ سپاه سفيانى در صحرا فرود مى‌آيد، پس آواز دهنده‌اى از آسمان ندا مى‌كند كه «اى دشت، آن قوم را نابود ساز» پس دشت نيز ايشان را به درون خود مى‌برد و هيچ يك از آنان نجات نمى‌يابد مگر سه نفر كه خداوند رويشان را به پشت آنان بر مى‌گرداند و ايشان از قبيلۀ كلب هستندو اين آيه در مورد آنان نازل شده: «اى كسانى كه كتاب به شما داده شده به آنچه ما فرو فرستاديم (قرآن) كه آنچه را نزد شماست (تورات و انجيل) تصديق مى‌كند ايمان آوريد پيش از آنكه چهره‌هائى را محو سازيم و آنها را به پشتهايشان برگردانيم – تا آخر آيه» .حضرت فرمود: قائم در اين هنگام در مكّه خواهد بود، پشت خود را به بيت الحرام تكيه داده و بدان پناه جسته آواز مى‌دهد: اى مردم ما از خدا يارى مى‌طلبيم، چه كسى از مردم (دعوت) ما را پاسخ مى‌گويد؟ كه ما خاندان پيامبر شما محمّد هستيم، و ما شايسته‌ترين مردم به خداوند و محمّد صلّى اللّٰه عليه و آله مى‌باشيم، پس هر كه در بارۀ آدم با من محاجّه كند بداند كه من سزاوارترين مردم به آدم هستم؛ و هر كه با من در بارۀ نوح محاجّه پردازد بداند كه من شايسته‌ترين مردم به ابراهيم هستم؛ و هر كس در مورد محمّد صلّى اللّٰه عليه و آله با من به محاجّه برخيزد بداند كه من سزاوارترين مردم به محمّد صلّى اللّٰه عليه و آله هستم، و هر كس در مورد پيامبران با من محاجّه كند بداند كه من سزاوارترين مردم به پيامبران هستم، مگر خداوند در كتاب خود نمى‌فرمايد: « إِنَّ اَللّٰهَ اِصْطَفىٰ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْرٰاهِيمَ وَ آلَ عِمْرٰانَ عَلَى اَلْعٰالَمِينَ‌ » – الآيه «همانا خداوند آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را بر جهانيان برگزيد فرزندانى كه برخى از آنان از نسل پاره‌اى ديگر هستند و خداوند شنوا و دانا است»پس من يادگارى هستم از آدم و به جا ماندۀ از نوح و برگزيدۀ از ابراهيم و خلاصه‌اى از محمّد كه درود خداوند بر تمامى آنها باد.بدانيد هر كس با من در بارۀ كتاب خدا به محاجّه پردازد پس من شايسته‌ترين مردم به كتاب خداوند هستم، هان: هر كه در مورد سنّت رسول خدا با من محاجّه كند بداند كه من سزاوارترين مردم به سنّت رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله هستم، پس من به خدا سوگند مى‌دهم هر كس را كه امروز سخن مرا مى‌شنود كه حاضران [از شما] به غايبان از شما مى‌خواهم ابلاغ كند و به حقّ خدا و حقّ رسول او صلّى اللّٰه عليه و آله و حقّ خودم كه مرا بر شما حقّ خويشاوندى با رسول خدا است از شما مى‌خواهم كه ما را يارى نمائيد و از ما باز داريد آن كس را كه به ما ستم مى‌كند كه ما مورد وحشت و ستم قرار گرفتيم و از شهرها و فرزندانمان رانده شديم و بر ما ستم شد و از حقّمان كنار زده شديم و آنان كه بر باطل بودند بر ما نسبت ناروا بستند پس خدا را خدا را (به ياد آريد) در حقّ ما، ما را خوار نسازيد و ما را يارى كنيد تا خداى تعالى شما را يارى فرمايد».آن حضرت ادامه داد: پس خداوند سيصد و سيزده نفر ياران آن حضرت را بر او گرد مى‌آوردو خداوند آنان را بدون قرار قبلى براى او فراهم آورد بسان پاره‌هاى ابر پائيز (كه متفرّق‌اند و بعد به هم مى‌پيوندند) اى جابر اين همان آيه‌اى است كه خداوند در كتاب خود آن را ذكر كرده است كه: « أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً » «هر كجا كه باشيد خداوند همگى شما را گرد مى‌آورد كه خدا بر همه چيز توانا است» پس در ميان ركن و مقام با او بيعت مى‌كنند و با او فرمان و وصيّت نامه‌اى از رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله همراه است كه فرزندان آن را از پدران به ارث دريافت داشته‌اند، و قائم – اى جابر – مردى از فرزندان حسين است كه خداوند كار او را يك شبه برايش اصلاح مى‌فرمايد، پس هر چه از آن جمله بر مردم مشكل نمايد ديگر زاده شدن او از نسل رسول خدا صلّى اللّٰه عليه و آله و ارث بردن او از علماى هر عالمى پس از ديگرى بر ايشان مشكل نخواهد بود و باز اگر اينها هم جملگى بر ايشان مشكل باشد آن آواز كه از آسمان بر مى‌خيزد هنگامى كه او به نام خودش و پدر و مادرش خوانده مى‌شود ديگر مشكلى را بر ايشان باقى نمى‌گذارد.»

تعداد یاران خاص (۳۱۳ نفر) • ظهور • علائم حتمی ظهور • علائم غیر حتمی ظهور • ویژگی‌های یاران

شناسه حدیث: Q00214804

نشانی: تفسير العيّاشي ؛ جلد 1 ؛ صفحه 64

صاحب کلام:

احادیث دربارهٔ زمان و شرایط ظهور • تعداد یاران خاص (۳۱۳ نفر) • علائم حتمی ظهور • علائم غیر حتمی ظهور • نقش زنان در یاران حضرت • ویژگی‌های عصر ظهور • ویژگی‌های یاران • کیفیت برپایی حکومت جهانی عدل

عَنْ جَابِرٍ اَلْجُعْفِيِّ‌ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ يَقُولُ‌: اِلْزَمِ اَلْأَرْضَ لاَ تُحَرِّكَنَّ يَدَكَ وَ لاَ رِجْلَكَ أَبَداً حَتَّى تَرَى عَلاَمَاتٍ أَذْكُرُهَا لَكَ فِي سَنَةٍ‌، وَ تَرَى مُنَادِياً يُنَادِي بِدِمَشْقَ‌ ، وَ خُسِفَ بِقَرْيَةٍ مِنْ قُرَاهَا، وَ يَسْقُطُ طَائِفَةٌ مِنْ مَسْجِدِهَا، فَإِذَا رَأَيْتَ اَلتُّرْكَ‌ جَازُوهَا فَأَقْبَلَتِ اَلتُّرْكُ‌ حَتَّى نَزَلَتِ اَلْجَزِيرَةَ‌ وَ أَقْبَلَتِ اَلرُّومُ‌ حَتَّى نَزَلَتِ اَلرَّمْلَةَ‌ ، وَ هِيَ سَنَةُ اِخْتِلاَفٍ فِي كُلِّ أَرْضٍ مِنْ أَرْضِ اَلْعَرَبِ‌ ، وَ إِنَّ أَهْلَ اَلشَّامِ‌ يَخْتَلِفُونَ عِنْدَ ذَلِكَ عَلَى ثَلاَثِ رَايَاتٍ اَلْأَصْهَبُ‌ وَ اَلْأَبْقَعُ‌ وَ اَلسُّفْيَانِيُّ‌ ، مَعَ بَنِي ذَنَبِ اَلْحِمَارِ مُضَرَ ، وَ مَعَ اَلسُّفْيَانِيِّ‌ أَخْوَالُهُ مِنْ كَلْبٍ فَيَظْهَرُ اَلسُّفْيَانِيُّ‌ وَ مَنْ مَعَهُ عَلَى بَنِي ذَنَبِ اَلْحِمَارِ حَتَّى يَقْتُلُوا قَتْلاً، لَمْ يَقْتُلْهُ شَيْ‌ءٌ قَطُّ وَ يَحْضُرُ رَجُلٌ بِدِمَشْقَ‌ فَيُقْتَلُ هُوَ وَ مَنْ مَعَهُ قَتْلاً لَمْ يَقْتُلْهُ شَيْ‌ءٌ قَطُّ وَ هُوَ مِنْ بَنِي ذَنَبِ اَلْحِمَارِ ، وَ هِيَ اَلْآيَةُ اَلَّتِي يَقُولُ اَللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى « فَاخْتَلَفَ اَلْأَحْزٰابُ مِنْ بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ مَشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌ » وَ يَظْهَرُ اَلسُّفْيَانِيُّ‌ وَ مَنْ مَعَهُ حَتَّى لاَ يَكُونَ هَمُّهُ إِلاَّ آلَ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِم وَ شِيعَتَهُمْ‌ ، فَيَبْعَثُ بَعْثاً إِلَى اَلْكُوفَةِ‌ ، فَيُصَابُ بِأُنَاسٍ مِنْ شِيعَةِ آلِ مُحَمَّدٍ بِالْكُوفَةِ‌ قَتْلاً وَ صَلْباً وَ تُقْبِلُ رَايَةٌ مِنْ خُرَاسَانَ‌ حَتَّى تَنْزِلَ سَاحِلَ دِجْلَةَ يَخْرُجُ رَجُلٌ مِنَ اَلْمَوَالِي ضَعِيفٌ وَ مَنْ تَبِعَهُ‌، فَيُصَابُ بِظَهْرِ اَلْكُوفَةِ‌ ، وَ يَبْعَثُ بَعْثاً إِلَى اَلْمَدِينَةِ‌ فَيَقْتُلُ بِهَا رَجُلاً وَ يَهْرُبُ اَلْمَهْدِيُّ‌ وَ اَلْمَنْصُورُ مِنْهَا، وَ يُؤْخَذُ آلُ مُحَمَّدِ صَغِيرُهُمْ وَ كَبِيرُهُمْ لاَ يُتْرَكُ مِنْهُمْ أَحَدٌ إِلاَّ حُبِسَ وَ يَخْرُجُ اَلْجَيْشُ فِي طَلَبِ اَلرَّجُلَيْنِ وَ يَخْرُجُ اَلْمَهْدِيُّ‌ مِنْهَا عَلَى سُنَّةِ مُوسَى « خٰائِفاً يَتَرَقَّبُ‌ » حَتَّى يَقْدَمَ مَكَّةَ‌ وَ تُقْبِلُ اَلْجَيْشُ حَتَّى إِذَا نَزَلُوا اَلْبَيْدَاءَ وَ هُوَ جَيْشُ اَلْهَمَلاَتِ‌ خُسِفَ بِهِمْ فَلاَ يُفْلِتُ مِنْهُمْ إِلاَّ مُخْبِرٌ فَيَقُومُ اَلْقَائِمُ‌ بَيْنَ اَلرُّكْنِ‌ وَ اَلْمَقَامِ‌ فَيُصَلِّي وَ يَنْصَرِفُ وَ مَعَهُ وَزِيرُهُ‌، فَيَقُولُ‌: يَا أَيُّهَا اَلنَّاسُ إِنَّا نَسْتَنْصِرُ اَللَّهَ عَلَى مَنْ ظَلَمَنَا وَ سَلَبَ حَقَّنَا مَنْ يُحَاجُّنَا فِي اَللَّهِ فَأَنَا أَوْلَى بِاللَّهِ وَ مَنْ يُحَاجُّنَا فِي آدَمَ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِآدَمَ‌ ، وَ مَنْ حَاجَّنَا فِي نُوحٍ‌ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِنُوحٍ‌ ، وَ مَنْ حَاجَّنَا فِي إِبْرَاهِيمَ‌ فَأَنَا « أَوْلَى اَلنّٰاسِ بِإِبْرٰاهِيمَ‌ »، وَ مَنْ حَاجَّنَا بِمُحَمَّدٍ فَأَنَا أَوْلَى اَلنَّاسِ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ ، وَ مَنْ حَاجَّنَا فِي اَلنَّبِيِّينَ فَنَحْنُ أَوْلَى اَلنَّاسِ بِالنَّبِيِّينَ وَ مَنْ حَاجَّنَا فِي كِتَابِ اَللَّهِ فَنَحْنُ أَوْلَى اَلنَّاسِ بِ‍ كِتَابِ اَللَّهِ‌ ، إِنَّا نَشْهَدُ وَ كُلَّ مُسْلِمٍ اَلْيَوْمَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ طُرِدْنَا وَ بُغِيَ عَلَيْنَا وَ أُخْرِجْنَا مِنْ دِيَارِنَا وَ أَمْوَالِنَا وَ أَهَالِينَا وَ قُهِرنَا، أَلاَ إِنَّا نَسْتَنْصِرُ اَللَّهَ اَلْيَوْمَ وَ كُلَّ مُسْلِمٍ وَ يَجِيءُ‌، وَ اَللَّهِ ثَلاَثُمِائَةٍ وَ بِضْعَةَ عَشَرَ رَجُلاً فِيهِمْ خَمْسُونَ اِمْرَأَةً يَجْتَمِعُونَ بِمَكَّةَ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ قَزَعاً كَقَزَعِ اَلْخَرِيفِ‌ يَتْبَعُ بَعْضُهُمْ بَعْضاً وَ هِيَ اَلْآيَةُ اَلَّتِي قَالَ اَللَّهُ « أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً إِنَّ اَللّٰهَ عَلىٰ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ » فَيَقُولُ رَجُلٌ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَوَاتُ اَللَّهِ عَلَيْهِم وَ هِيَ اَلْقَرْيَةُ اَلظَّالِمَةُ أَهْلُهَا ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ مَكَّةَ‌ هُوَ وَ مَنْ مَعَهُ اَلثَّلاَثُمِائَةٍ وَ بِضْعَةَ عَشَرَ يُبَايِعُونَهُ بَيْنَ اَلرُّكْنِ‌ وَ اَلْمَقَامِ‌ ، وَ مَعَهُ عَهْدُ نَبِيِّ اَللَّهِ‌ وَ رَايَتُهُ وَ سِلاَحُهُ وَ وَزِيرُهُ مَعَهُ‌، فَيُنَادِي اَلْمُنَادِي بِمَكَّةَ‌ بِاسْمِهِ وَ أَمْرِهِ مِنَ اَلسَّمَاءِ حَتَّى يُسْمِعَهُ أَهْلَ اَلْأَرْضِ كُلَّهُمْ اِسْمُهُ اِسْمُ نَبِيٍّ‌، مَا أَشْكَلَ عَلَيْكُمْ فَلَمْ يُشْكِلْ عَلَيْكُمْ عَهْدُ نَبِيِّ اَللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ وَ رَايَتُهُ وَ سِلاَحُهُ وَ اَلنَّفْسُ اَلزَّكِيَّةُ مِنْ وُلْدِ اَلْحُسَيْنِ‌ ، فَإِنْ أَشْكَلَ عَلَيْكُمْ هَذَا فَلاَ يُشْكِلُ عَلَيْكُمْ اَلصَّوْتُ مِنَ اَلسَّمَاءِ بِاسْمِهِ وَ أَمْرِهِ وَ إِيَّاكَ وَ شُذَّاذاً مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ ، فَإِنَّ لِآلِ مُحَمَّدٍ وَ عَلِيٍّ‌ رَايَةً وَ لِغَيْرِهِمْ رَايَاتٌ‌، فَالْزَمِ اَلْأَرْضَ وَ لاَ تَتْبَعْ مِنْهُمْ رَجُلاً أَبَداً حَتَّى تَرَى رَجُلاً مِنْ وُلْدِ اَلْحُسَيْنِ‌ ، مَعَهُ عَهْدُ نَبِيِّ اَللَّهِ‌ وَ رَايَتُهُ وَ سِلاَحُهُ فَإِنَّ عَهْدَ نَبِيِّ اَللَّهِ‌ صَارَ عِنْدَ عَلِيِّ بْنِ اَلْحُسَيْنِ‌ ، ثُمَّ صَارَ عِنْدَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ « وَ يَفْعَلُ اَللّٰهُ مٰا يَشٰاءُ‌ » فَالْزَمْ هَؤُلاَءِ أَبَداً وَ إِيَّاكَ وَ مَنْ ذَكَرْتُ لَكَ فَإِذَا خَرَجَ رَجُلٌ مِنْهُمْ مَعَهُ ثَلاَثُمِائَةٍ وَ بِضْعَةَ عَشَرَ رَجُلاً وَ مَعَهُ رَايَةُ رَسُولِ اَللَّهِ صَلَّى اَللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ‌ عَامِداً إِلَى اَلْمَدِينَةِ‌ حَتَّى يَمُرَّ بِالْبَيْدَاءِ‌، حَتَّى يَقُولَ هَكَذَا مَكَانَ اَلْقَوْمِ اَلَّذِينَ يُخْسَفُ بِهِمْ وَ هِيَ اَلْآيَةُ اَلَّتِي قَالَ اَللَّهُ « أَ فَأَمِنَ اَلَّذِينَ مَكَرُوا اَلسَّيِّئٰاتِ أَنْ يَخْسِفَ اَللّٰهُ بِهِمُ اَلْأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ اَلْعَذٰابُ مِنْ حَيْثُ لاٰ يَشْعُرُونَ أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ فَمٰا هُمْ بِمُعْجِزِينَ‌ » فَإِذَا قَدِمَ اَلْمَدِينَةَ‌ أَخْرَجَ مُحَمَّدَ بْنَ اَلشَّجَرِيِّ عَلَى سُنَّةَ يُوسُفَ‌ ثُمَّ يَأْتِي اَلْكُوفَةَ‌ فَيُطِيلُ بِهَا اَلْمَكْثَ مَا شَاءَ اَللَّهُ أَنْ يَمْكُثَ حَتَّى يَظْهَرَ عَلَيْهَا: ثُمَّ يَسِيرُ حَتَّى يَأْتِيَ اَلْعَذْرَاءَ‌ هُوَ وَ مَنْ مَعَهُ وَ قَدْ لَحِقَ بِهِ نَاسٌ كَثِيرٌ وَ اَلسُّفْيَانِيُّ يَوْمَئِذٍ بِوَادِي اَلرَّمْلَةِ‌ ، حَتَّى إِذَا اِلْتَقَوْا وَ هُمْ يَوْمَ اَلْأَبْدَالِ يَخْرُجُ أُنَاسٌ كَانُوا مَعَ اَلسُّفْيَانِيِّ مِنْ شِيعَةِ آلِ مُحَمَّدٍ ، وَ يَخْرُجُ نَاسٌ كَانُوا مَعَ آلِ مُحَمَّدٍ إِلَى اَلسُّفْيَانِيِّ‌ فَهُمْ مِنْ شِيعَتِهِ حَتَّى يَلْحَقُوا بِهِمْ وَ يَخْرُجُ كُلُّ نَاسٍ إِلَى رَايَتِهِمْ وَ هُوَ يَوْمَ اَلْأَبْدَالِ‌. قَالَ أَمِيرُ اَلْمُؤْمِنِينَ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : وَ يُقْتَلُ يَوْمَئِذٍ اَلسُّفْيَانِيُّ‌ وَ مَنْ مَعَهُ حَتَّى لاَ يُتْرَكَ مِنْهُمْ مُخْبِرٌ وَ اَلْخَائِبُ يَوْمَئِذٍ مَنْ خَابَ مِنْ غَنِيمَةِ كَلْبٍ‌ ، ثُمَّ يُقْبِلُ إِلَى اَلْكُوفَةِ‌ فَيَكُونُ مَنْزِلُهُ بِهَا، فَلاَ يَتْرُكُ عَبْداً مُسْلِماً إِلاَّ اِشْتَرَاهُ وَ أَعْتَقَهُ‌، وَ لاَ غَارِماً إِلاَّ قَضَى دَيْنَهُ‌، وَ لاَ مَظْلِمَةً لِأَحَدٍ مِنَ اَلنَّاسِ إِلاَّ رَدَّهَا، وَ لاَ يُقْتَلُ مِنْهُمْ عَبْدٌ إِلاَّ أَدَّى ثَمَنَهُ دِيَةً مُسَلَّمَةً إِلَى أَهْلِهَا وَ لاَ يُقْتَلُ قَتِيلٌ إِلاَّ قَضَى عَنْهُ دَيْنَهُ وَ أُلْحِقَ عِيَالُهُ فِي اَلْعَطَاءِ حَتَّى يَمْلَأَ اَلْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً وَ عُدْوَاناً، وَ يَسْكُنُهُ هُوَ وَ أَهْلُ بَيْتِهِ اَلرَّحْبَةَ‌ وَ اَلرَّحْبَةُ‌ إِنَّمَا كَانَتْ مَسْكَنَ نُوحٍ‌ وَ هِيَ أَرْضٌ طَيَّبَةٌ وَ لاَ يَسْكُنُ رَجُلٌ مِنْ آلِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِمُ السَّلاَمُ‌ وَ لاَ يُقْتَلُ إِلاَّ بِأَرْضٍ طَيِّبَةٍ زَاكِيَةٍ فَهُمُ اَلْأَوْصِيَاءُ اَلطَّيِّبُونَ‌ .

در تفسير عياشى از جابر جعفى روايت ميكند كه حضرت امام محمد باقر عليه السّلام بوى فرمود: در جاى خود بنشين و حركتى از خود نشان مده، تا آنگاه كه علائمى را كه در سال طاق روى ميدهد و من اكنون براى تو ذكر ميكنم به بينى.و آن اينكه: كسى از دمشق صدائى ميزند، و در يكى از دهات آن فرورفتگى پديد مى‌آيد، و قسمتى از مسجد آن فرو ميريزد، و ميبينى كه طايفۀ ترك از آنجا (دمشق) ميگذرند و در جزيره (موصل) فرود مى‌آيند. روميان هم در رمله فرود آيند و آن سالى است كه در تمام سرزمين عرب اختلافات روى ميدهد.اهل شام بر گرد سه پرچم مختلف جمع ميشوند، يكى زرد و سفيد و ديگر سرخ و سفيد و سومى پرچم سفيانى است. سفيانى با دائيانش كه از قبيله كلب ميباشند خروج ميكند و بر قبيلۀ بنى ذنب الحمار از قبيله مضر حمله مى‌آورد و جنگى ميكند كه تا آن روز چنان جنگى بوقوع نپيوسته استسپس مردى از بنى ذنب بدمشق مى‌آيد و با همراهانش طورى كشته مى‌شود كه كسى را بدان گونه نكشته باشند. اينست معنى آيه شريفه « فَاخْتَلَفَ اَلْأَحْزٰابُ مِنْ بَيْنِهِمْ فَوَيْلٌ لِلَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ مَشْهَدِ يَوْمٍ عَظِيمٍ‌ » يعنى: طوائفى از ميان مردم بجان هم مى‌افتند. واى بر كفارى كه آن روز بزرگ در آن جنگ شركت ميجويند.سفيانى و پيروانش خروج ميكنند و قصدى جز كشتن و آزار اولاد پيغمبر و شيعيان آنها ندارد او يك لشكر بكوفه ميفرستد، و جمعى از شيعيان آنجا را ميكشد و گروهى را بدار ميزند، و لشكرى از خراسان آمده در ساحل شط دجله فرود مى‌آيند.مرد ضعيفى از شيعيان با طرفدارانش براى مقابله با سفيانى به بيرون كوفه ميرود و مغلوب ميگردد، سپس سفيانى لشكر ديگرى بمدينه ميفرستد مردى در آنجا كشته مى‌شود و مهدى و منصور فرار ميكنند سفيانى هم بزرگ و كوچك سادات و ذريۀ پيغمبر را گرفته و حبس ميكند. آنگاه لشكرى براى پيدا كردن مهدى و منصور از مدينه بيرون ميرود.مهدى همچون موسى بن عمران (كه هراسان از مصر خارج شد) هراسان و نگران از مدينه بيرون ميرود، و بدين گونه وارد مكه مى‌شود. لشكر اعزامى هم بدنبال وى مى‌آيند، ولى وقتى به بيابان مكه و مدينه ميرسند، بزمين فرو ميروند و جز يك نفر كه خبر آنها را ميبرد باقى نمى‌ماند. قائم در بين ركن و مقام ميايستد و نماز ميخواند. وزير او نيز با وى است.در آن وقت (مهدى) ميگويد اى مردم من از خداوند ميخواهم كه مرا بر آنها كه بر ما آل محمد صلّى اللّٰه عليه و اله ظلم كردند و حق ما را گرفتند نصرت دهد، هر كس در بارۀ خدا با من گفتگو دارد (بيايد و بمن بگويد) زيرا من از هر كس بخداوند نزديكترم، و هر كس در بارۀ آدم گفتگو دارد بمن بگويد زيرا من از هر كس بآدم نزديكترم و هر كس در بارۀ نوح گفتگو دارد بمن بگويد كه من از هر كس بوى نزديكترم، و هر كس در بارۀ ابراهيم گفتگو دارد بمن بگويد، زيرا من از هر كس بابراهيم نزديكترم و هر كس در بارۀ محمد گفتگو دارد بمن بگويد كه من از هر كس بمحمد (صلّى اللّه عليه و آله) نزديكترم و هر كس در باره پيغمبران با ما گفتگو دارد بمن بگويد، زيرا ما از هر كسى به پيغمبران نزديكترمو هر كس در خصوص كتاب خدا (قرآن) گفتگو دارد بمن بگويد زيرا ما در اين خصوص از هر كس سزاوارتريم. ما و هر مسلمانى گواهيم كه بما (خاندان پيغمبر) ستم نمودند، و ما را آواره كردند، و از خانه و وطن خود بيرون نمودند و اموال ما را ضبط كردند، و ما را از همه چيز محروم و مقهور نمودند ما هم اكنون از خدا و هر مسلمانى يارى ميطلبيم.سپس امام محمد باقر عليه السّلام فرمود: بخدا قسم سيصد و سيزده مرد كه پنجاه زن نيز در ميان آنهاست مانند قطعه‌هاى ابر در فصل پائيز، در غير موسم حج در مكۀ معظمه جمع ميشوند. چنان كه خداوند ميفرمايد: « أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً إِنَّ اَللّٰهَ عَلىٰ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ » يعنى: هر جا باشيد خداوند تمام شما را گرد آورد، خداوند بر هر چيز تواناست. در آن موقع مردى از خاندان پيغمبر ميگويد: اين شهر (مكه) مردمى ستمگر دارد.سپس آن سيصد و سيزده نفر بعد از زمان پيغمبر در بين ركن و مقام با مهدى بيعت مى‌كنند: آنگاه با لشكر و سلاح و وزيرش از مكه بيرون مى‌آيند. در آن وقت منادى در مكه از آسمان او را بنام صدا ميزند و مردم را بظهورش اطلاع ميدهد.بطورى كه تمام مردم روى زمين آن صدا را ميشنونداى جابر! نام وى نام پيغمبرى است. اگر اين براى شما مشكل باشد، پيمان پيغمبر و پرچم و سلاح او و اينكه او (مهدى) مردى پاكدل از اولاد حسين عليه السّلام است باعث اشتباه و اشكال نخواهد بود اگر اين هم موجب اشتباه گردد، آن صداى آسمانى كه او را باسم و ظهورش صدا ميزند باعث اشتباه نخواهد شد.آنگاه حضرت به جابر جعفى راوى اين حديث فرمود: مبادا بمعدودى از سادات كه مدعى مهدويت ميشوند اعتنا كنى. زيرا دولت پيغمبر و على يك بار است (و يكوقت ظاهر مى‌شود) ولى ديگران دولتها دارند. پس خوددارى كن و اصلا از اين مدعيان پيروى مكن تا آنكه مردى از اولاد امام حسين عليه السّلام را به بينى كه عهد – نامۀ پيغمبر و پرچم و سلاح وى با اوست.زيرا عهد نامۀ پيغمبر بعلى بن الحسين رسيد و بعد از او بمحمد بن على (خود حضرت) رسيد و بعد هم خدا هر چه خواهد ميكند. پس هميشه با اينان باش و از آنان كه براى تو ذكر كردم جدا بپرهيز مگر هنگامى كه مردى از خاندان پيغمبر قيام كند كه سيصد و سيزده نفر مرد و پرچم پيغمبر با اوست، و آهنگ مدينه نمايد، و موقعى كه از بيابان «بيداء» عبور كند ميگويد: اينجا جاى كسانى است كه زمين آنها را فرو برد، چنان كه خدا ميفرمايد: « أَ فَأَمِنَ اَلَّذِينَ مَكَرُوا اَلسَّيِّئٰاتِ أَنْ يَخْسِفَ اَللّٰهُ بِهِمُ اَلْأَرْضَ أَوْ يَأْتِيَهُمُ اَلْعَذٰابُ مِنْ حَيْثُ لاٰ يَشْعُرُونَ‌ أَوْ يَأْخُذَهُمْ فِي تَقَلُّبِهِمْ فَمٰا هُمْ بِمُعْجِزِينَ‌ » وقتى وارد مدينه گرديد محمد بن شجرى را مانند يوسف از زندان در مى‌آورد سپس بكوفه مى‌آيد و مدتى طولانى در آنجا توقف ميكند و بعد از آن مدت بارادۀ خداوند بر كوفه غلبه مينمايد. آنگاه با همراهانش به «عذرا» ميرود در آنجا مردم بسيارى بوى مى‌پيوندد. در آن اوقات سفيانى در بيابان رمله است سپس، دو لشكر باهم تلاقى ميكنند، آن روز، روز تغيير و تبديل است باين معنى كه جمعى از لشكر سفيانى باصحاب قائم ملحق مى‌شود، و جمعى از كسانى كه بقائم پيوسته‌اند، بسفيانى مى‌پيوندد (البته اين عده غير از آن سيصد و سيزده نفر است) چه آنها در حقيقت از پيروان سفيانى مى‌باشند، چنان كه آن عده كه بقائم ملحق مى‌شوند در باطن شيعه هستند. و در اين وقت هر كسى بصف واقعى خود مى‌پيوندد. آن روز روز تبديل استامير المؤمنين عليه السّلام فرمود: آن روز سفيانى با تمام اتباعش كشته مى‌شود.بطورى كه يك نفر نمى‌ماند كه خبر آنها را بياورد. بدبخت كسى كه آن روز از غنيمت قبيلۀ كلب بى‌نصيب بماند آنگاه قائم بكوفه مى‌آيد و آنجا جايگاه او خواهد بود.سپس هر جا مسلمانى را به بردگى فروخته باشند. قائم او را ميخرد و آزاد ميكند، و هر جا قرض دارى باشد، قرض او را ميدهد، و هر كس مظلمه‌اى بگردن داشته باشد، آن را رد ميكند اگر يكنفر از آنها كشته شود ديۀ مسلمه او را گرفته بولى او ميدهد، و اگر مقتولى قرض داشته باشد قرض او را ميپردازد، و بكسان او كمك مى‌كند، تا جايى كه زمين پر از عدل و داد مى‌شود چنان كه پر از ظلم و ستم و تجاوزات شده باشد او (قائم) و خانواده‌اش در رحبه سكونت ميورزد. رحبه قبلا مسكن حضرت نوح و سرزمين پاكى بوده است، محل سكونت و شهادت فرزندان پيغمبر هميشه زمين‌هاى پاكيزه بوده است. زيرا آنها جانشينان پاكسرشت پيغمبرند

شناسه حدیث: Q00214803

نشانی: الغیبة (للنعمانی) ؛ جلد 1 ؛ صفحه 241

صاحب کلام:

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُوسُفَ‌ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ مِهْرَانَ‌ عَنِ اَلْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ‌ عَنْ أَبِيهِ‌ وَ وُهَيْبٍ عَنْ أَبِي بَصِيرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ‌ : فِي قَوْلِهِ‌: فَاسْتَبِقُوا اَلْخَيْرٰاتِ أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً قَالَ نَزَلَتْ فِي اَلْقَائِمِ‌ وَ أَصْحَابِهِ يَجْتَمِعُونَ عَلَى غَيْرِ مِيعَادٍ.

ابو بصير از امام صادق عليه السّلام روايت كرده كه در معنى اين آيه « فَاسْتَبِقُوا اَلْخَيْرٰاتِ أَيْنَ مٰا تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اَللّٰهُ جَمِيعاً »: «پس در كارهاى نيكو و شايسته بر يك ديگر پيشى جوئيد خداوند (در روز قيامت) شما را هر كجا كه باشيد گرد مى‌آورد» آن حضرت فرمود: اين آيه در بارۀ حضرت قائم عليه السّلام و ياران او نازل شده، و آنان بدون قرار قبلى گرد هم مى‌آيند».