عَنْ إِدْرِيسَ مَوْلًى لِعَبْدِ اَللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اَللَّهِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ : فِي تَفْسِيرِ هَذِهِ اَلْآيَةِ « أَ لَمْ تَرَ إِلَى اَلَّذِينَ قِيلَ لَهُمْ كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ » مَعَ اَلْحَسَنِ « وَ أَقِيمُوا اَلصَّلاٰةَ » … « فَلَمّٰا كُتِبَ عَلَيْهِمُ اَلْقِتٰالُ » مَعَ اَلْحُسَيْنِ « قٰالُوا رَبَّنٰا لِمَ كَتَبْتَ عَلَيْنَا اَلْقِتٰالَ لَوْ لاٰ أَخَّرْتَنٰا إِلىٰ أَجَلٍ قَرِيبٍ » إِلَى خُرُوجِ اَلْقَائِمِ عَلَيْهِ السَّلاَمُ فَإِنَّ مَعَهُ اَلنَّصْرَ وَ اَلظَّفَرَ، قَالَ اَللَّهُ: « قُلْ مَتٰاعُ اَلدُّنْيٰا قَلِيلٌ وَ اَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لِمَنِ اِتَّقىٰ » اَلْآيَةِ.
ادریس، غلام عبدالله بن جعفر، از امام صادق علیهالسلام نقل کرده است که آن حضرت در تفسیر این آیه فرمود:«آیا ندیدی کسانی را که به آنان گفته شد: دستهای خود را [از جنگ] بازدارید»؛ یعنی همراه امام حسن علیهالسلام، و «نماز را برپا دارید…».اما هنگامی که جنگ در همراهی با امام حسین علیهالسلام بر آنان واجب شد، گفتند: «پروردگارا! چرا جنگ را بر ما واجب کردی؟ چرا ما را تا زمانی نزدیک مهلت ندادی؟»؛ یعنی تا هنگام قیام قائم علیهالسلام؛ زیرا پیروزی و غلبه همراه اوست.خداوند فرمود: «بگو: بهره دنیا اندک است و آخرت برای کسی که تقوا پیشه کند، بهتر است…» تا پایان آیه.